Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του "Πατάπιος, Άγιος"

Από OrthodoxWiki
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
μ (1/2)
(Πηγές)
 
(71 ενδιάμεσες εκδόσεις από 5 χρήστες δεν εμφανίζονται)
Γραμμή 1: Γραμμή 1:
Ο '''Όσιος Πατάπιος''' αποτελεί [[Άγιος|Άγιο]] της [[Ορθόδοξη Εκκλησία|Ορθόδοξης Εκκλησίας]]. Γεννήθηκε τον 4ο αιώνα στην Θήβα της Αιγύπτου, από πλούσιους ευσεβείς χριστιανούς γονείς. Από μικρή ηλικία ακολούθησε ασκητική ζωή και όταν οι γονείς του πέθαναν, διαμοίρασε τα υπάρχοντά του και αποσύρθηκε στην έρημο για να μονάσει. Η φήμη του μάλιστα γρήγορα εξαπλώθηκε, διότι ο ίδιος καθοδηγούσε πολλούς ανθρώπους πνευματικά, καθώς πολλοί οδοιπόροι περνούσαν από το κελί του για βοήθεια και ανάπαυση. Έτσι εκμεταλλευόταν την ευκαιρία και δίδασκε στους οδοιπόρους τα χριστιανικά γράμματα, δίνοντας παράλληλα και χρήσιμες πνευματικές συμβουλές.
+
[[Image:Patapius.jpg|frame|right|150px|Εικόνα του Αγίου Παταπίου]]
 +
Ο '''Όσιος Πατάπιος''' είναι [[Άγιος]] της [[Ορθόδοξη Εκκλησία|Ορθόδοξης Εκκλησίας]]. Γεννήθηκε τον 4ο ή 5ο αιώνα<ref>ΘΗΕ, τ. 10, σελ. 124</ref> στην Θήβα της Αιγύπτου, από πλούσιους ευσεβείς χριστιανούς γονείς. Από μικρή ηλικία ακολούθησε ασκητική ζωή και όταν οι γονείς του πέθαναν, διαμοίρασε τα υπάρχοντά του και αποσύρθηκε στην έρημο για να μονάσει. Η φήμη του μάλιστα γρήγορα εξαπλώθηκε, καθώς ο ίδιος καθοδηγούσε πολλούς ανθρώπους πνευματικά, αφού πολλοί οδοιπόροι περνούσαν από το κελί του για βοήθεια και ανάπαυση. Έτσι εκμεταλλευόταν την ευκαιρία και δίδασκε στους οδοιπόρους τα χριστιανικά γράμματα, δίνοντας παράλληλα και χρήσιμες πνευματικές συμβουλές.
  
Αργότερα, μετακινήθηκε από την έρημο στην Κωνσταντινούπολη. Έθεσε ως στόχο να μείνει άγνωστος ανάμεσα στο πλήθος, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει κάποιο ησυχαστήριο για να διαμείνει. Στην Κωνσταντινούπολη γνωρίζεται τελικά με άλλους 2 ερημίτες ασκητές, τον Βάρα και τον Ραβούλα όπου οργανώθηκαν σε χριστιανική αδελφότητα. Το μέρος το οποίο αποσύρθηκαν είναι οι σημερινή τοποθεσία των Βλαχερνών<ref>Χ. Τσολακίδης, Αγιολόγιο..., σελ. 1088</ref>. Εκεί και συνέχισε την διδασκαλία του. Σύμφωνα μάλιστα με το συναξαριστή του ο Πατάπιος έφτασε σε τέτοια ύψη αγιότητας, που έγινε και θαυματουργός, θεραπεύοντας πολλούς ασθενείς. Η μνήμη του Αγίου  εορτάζεται στις 8 Δεκεμβρίου.  
+
Αργότερα, υποχρεώθηκε να μετακινηθεί στην Κωνσταντινούπολη, εξ αιτίας του ότι ο ίδιος δεν έβρισκε πια ησυχία στην έρημο. Έτσι έθεσε ως στόχο να μείνει άγνωστος ανάμεσα στο πλήθος, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει κάποιο [[ησυχαστήριο]] για να διαμείνει. Εκεί γνωρίζει άλλους 2 ασκητές, τον Βάρα και τον Ραβουλά, δημιουργώντας αδελφότητα. Ο [[Βάρας, Άγιος|Άγιος Βάρας]] ίδρυσε το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη (του Τιμίου Προδρόμου) της Πέτρας. Ο [[Ραβουλάς, Άγιος|Άγιος Ραβουλάς]] ασκήτεψε κοντά στην πύλη του Ρωμανού.Το μέρος στο οποίο ασκήτευσε ο Άγιος Πατάπιος είναι η σημερινή τοποθεσία των Βλαχερνών<ref>Χ. Τσολακίδης, Αγιολόγιο..., σελ. 1088. Βλ. και ''"Εγκώμιον εις τον όσιον και θεοφόρον Πατέρα ημών Βάραν"'', χειρόγραφο που εκδόθηκε στο: Παπαδόπουλος Αθανάσιος Κεραμεύς, ''Μαυρογορδάτειος Βιβλιοθήκη'', τόμ. Β΄, εν Κωνσταντινουπόλει 1884: ''"Πλην ου μακράν απ' αλλήλων τας διατριβάς αυτών απετάξαντο, αλλ' από μετρίου τινός διαστήματος, άμα και τα της ησυχίας κρατύνοντες εαυτοίς και το ακοινώνητον ως επονείδιστον διαφεύγοντες"'' (σελ. 42).</ref>. Εκεί συνέχισε την διδασκαλία του, όπου σύμφωνα με το συναξαριστή του έφτασε σε τέτοια ύψη αγιότητας, που έγινε θαυματουργός, θεραπεύοντας πολλούς ασθενείς. Εκεί και εκοιμήθη σε βαθύ γήρας.  
  
==Σκήνωμα==
+
Μετά την καταστροφή της μονής των Αιγυπτίων το 536 μ.Χ. ο πνευματικός του αδελφός Άγιος Βάρας, πιθανόν ήταν αυτός που μετέφερε το λείψανο του Αγίου στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη (του τιμίου Προδρόμου) της Πέτρας<ref>Ο άγιος ''Βάρας'' ήταν συνασκητής με τον όσιο ''Πατάπιο''. Σύμφωνα με το προαναφερθέν χειρόγραφο, ''"Εγκώμιον εις τον όσιον και θεοφόρον Πατέρα ημών Βάραν"'' (''Μαυρογορδάτειος Βιβλιοθήκη'', ό.π., σελ. 42, υποσημ. #3), ''"κατά Συμεώνα τον Μάγιστρον και Μεταφραστήν ο Πατάπιος ετάφη εν τη μονή του Προδρόμου, αναμφιβόλως δε εν τη της Πέτρας καλουμένη"''. Βλ. και ''Βίο οσίου Παταπίου'', '''''PG''''' 116,368: ''"Το δε ασκητικόν αυτού και ιερόν λείψανον...ο ιερός λαμβάνει του Προδρόμου ναός"''.</ref>. Το μοναστήρι αυτό ήταν υπό την προστασία της βασιλικής οικογένειας του Βυζαντίου, των Παλαιολόγων{{πηγή}}, και ιδίως της βασίλισσας Αυγούστας Ελένης Παλαιολόγου, μητέρας του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (η οποία αργότερα έγινε η [[Αγία Υπομονή]]<ref>''Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας'' (επιμ. Αγαθαγγέλου επισκ. Φαναρίου), τόμ. 5ος - Μάιος, Αποστολική Διακονία, Αθήνα 2006, σελ. 449.</ref>).
  
Μετά την κοίμησή του (θάνατο) το σκήνωμά του αποτέλεσε πηγή για πολλά θαύματα. Ο πνευματικός αδελφός του Αγίου Παταπίου, ο Βάρας (ο οποίος αργότερα έγινε και αυτός Άγιος) μετέφερε το άγιο λείψανο του Αγίου Παταπίου στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Πέτρας. Το μοναστήρι αυτό ήταν υπό την αιγίδα των Παλαιολόγων, της βασιλικής οικογένειας της Κωνσταντινούπολης. Ειδικά η βασίλισσα Augusta Ελένης Παλαιολόγου (μητέρα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου) ήταν προστάτιδα της μονής. Αργότερα έγινε η άγια Υπομονή.  
+
Το σκήνωμα του αγίου σύμφωνα με τον [[Συμεών ο μεταφραστής|Συμεών το Μεταφραστή]] μέχρι τον 10ο αιώνα παρέμενε στην πόλη, ενώ κατά τον [[Ανδρέας Κρήτης|Ανδρέα Κρήτης]] ήταν άφθαρτο και είχε τοποθετηθεί σε γυναικείο μοναστήρι<ref>PG 97, 1205-1253</ref>. Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453, ο ανεψιός της Αγίας Υπομονής, Αγγελής Νοταράς<ref>''"Από τον Αγγελή και τους ανθρώπους του μεταφέρθηκε, κατά την πιθανότερη εκδοχή, και το Ιερό Λείψανο του οσίου Παταπίου από την Κωνσταντινούπολη στην Κορινθία και βρίσκεται στην ομώνυμη μονή στα Γεράνεια όρη"'' (Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός, ''Άγιος Μακάριος Κορίνθου. Ο Γενάρχης του Φιλοκαλισμού'', Ακρίτας, Αθήνα 2000, σελ. 20. Βλ. και: Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός, ''Ο όσιος Πατάπιος'', Αθήνα 1999, σελ. 36-41).</ref>, συγγενής των αυτοκρατόρων Παλαιολόγων, προκειμένου να προστατεύσει τα λείψανα του Αγίου Παταπίου από τους Οθωμανούς το μετέφερε στο βουνό Γεράνεια στη Νότια Ελλάδα, κοντά στην πόλη Θέρμαι (Λουτράκι) (κοντά στην Αθήνα) όπου έκρυψε το λείψανο σε ένα σπήλαιο.  
  
Μετά την άλωση της Πόλης (Κωνσταντινούπολης) από τους Οθωμανούς, ο Αγγελής Νοταράς, συγγενής της αυτοκρατορικής οικογένειας των Παλαιολόγων, για να προστατεύσει το σκήνωμα του Αγίου Παταπίου από τους Οθωμανούς το μετέφερε στο βουνό Γεράνια στην περιοχή Λουτράκι (κοντά στην Αθήνα) και το έκρυψε σε ένα σπήλαιο .Το σπήλαιο με το σκήνωμα του αγίου ανακαλύφθηκε το 1904 από  πολίτες του Λουτρακίου. Δυστυχώς κάποιοι επισκέπτες πήραν κομμάτια των λειψάνων του Αγίου ως φυλαχτό. Πάντως σε πολλούς από αυτούς ο Άγιος ήρθε στα όνειρά τους και τους ζήτησε να επιστρέψουν ότι πήραν. Ο Λουτρακιώτης ιερέας πατέρας Κωνσταντίνος Σουσάνης, με την άδεια της εκκλησίας, πήρε το λείψανο του Αγίου Παταπίου και το κράτησε στο σπίτι του, για να το προστατεύσει από τους βανδάλους.
+
Το σκήνωμά του τελικώς βρέθηκε έπειτα από αιώνες από ντόπιους κατοίκους του Λουτρακίου το 1904 στο σπήλαιο στο όρος Γεράνεια σε ναΐδριο που έφερε το όνομά του. Στη συνέχεια, ένας ιερέας από το Λουτράκι, ο πατέρας Κωνσταντίνος Σουσάνης, πήρε το λείψανο του Αγίου Παταπίου και το διατήρησε στο σπίτι του για να το κρατήσει μακριά από τους βανδάλους <ref> βλ. http://www.globalusers.com/globaluser_gr/agpatapios.htm</ref>. Το 1952 ο Πατέρας Νεκτάριος Μαρμαρινός, ιερέας στον Συνοικισμό της Κορίνθου,  ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι, την [[Ιερά Μονή Αγίου Παταπίου Λουτρακίου]], στο σπήλαιο που βρέθηκε το σκήνωμα του αγίου, όπου επανατοποθετήθηκε το σκήνωμα του Αγίου σε λάρνακα. Η πρώτη ηγουμένη, το 1952, ήταν η γερόντισσα Συγκλητική, την οποία διαδέχθηκε η γερόντισσα Παταπία η οποία παρέμεινε ηγουμένη του μοναστηριού από το 1963 ως το 1970, οπότε παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Σήμερα ηγουμένη είναι η γερόντισσα Ισιδώρα.  
  
Το 1952 ο Πατέρας Νεκτάριος Μαρμαρινός, που ήταν ιερέας στον Συνοικισμό της Κορίνθου, στο σπήλαιο που βρέθηκε το σκήνωμα του αγίου ίδρυσε μοναστήρι. Τελικά το λείψανο του αγίου επέστρεψε στο σπήλαιο όπου βρέθηκε. Το 1952 πρώτη ηγουμένη χειροτονήθηκε η γερόντισσα Συγκλητική. Η επόμενη ηγουμένη που την διαδέχθηκε ήταν η [[μοναχή Παταπία]] η οποία βοήθησε σε μεγάλο βαθμό στην οικοδόμηση της μονής ως ηγουμένη από το 1963 ως το 1970 (απότε και παραιτήθηκε λόγω προβλημάτων υγείας). Την διαδέχθηκε η γερόντισσα Ισιδώρα η οποία εξακολουθεί να είναι ηγουμένη μέχρι σήμερα. Ο Άγιος έχει κάνει πολλά θαύματα, έχει βοηθήσει πολλούς ασθενείς (ιδίως με καρκίνο), γυναίκες με πρόβλημα τεκνοποίησης και άτομα με προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα. Το μοναστήρι του Αγίου Παταπίου είναι στο Λουτράκι, μια πόλη κοντά στην πρωτεύουσα Αθήνα.
+
Η μνήμη του Αγίου Παταπίου εορτάζεται στις 8 Δεκεμβρίου (η βασική εορτή της μνήμης του), και επίσης την Τρίτη της Διακαινήσιμου (Τρίτη του Πάσχα) ως ανάμνηση της ημέρας εύρεσης του λειψάνου του. Η τιμία κάρα της [[Αγία Υπομονή| Αγίας Υπομονής]] φυλάσσεται και αυτή στο μοναστήρι του Αγίου Παταπίου.
 +
 
 +
==Δείτε επίσης==
 +
 
 +
* ''[[Ιερά Μονή Αγίου Παταπίου Λουτρακίου]]''
 +
 
 +
== Υποσημειώσεις ==
 +
 
 +
<div style="font-size:85%; -moz-column-count:2; column-count:2;"><references /></div>
  
 
==Πηγές==
 
==Πηγές==
*Δρ Χαράλαμπος Μπούσιας, ‘Ο Άγιος Πατάπιος και τα θαύματα του’ γυναικείο μοναστήρι, του Αγίου Παταπίου, Λουτράκι, Ελλάδα, έκδοση 2004.
 
*Τσολακίδης Χρήστος, ''"Αγιολόγιο της Ορθοδοξίας"'', Χ.Δ. Τσολακίδης, Αθήνα 2001.
 
 
*Λήμμα Πατάπιος, ΘΗΕ, Μαρτίνος, Αθήνα, 1962-1968
 
*Λήμμα Πατάπιος, ΘΗΕ, Μαρτίνος, Αθήνα, 1962-1968
 +
*«Αγιολόγιο της Ορθοδοξίας», [Χρήστου Τσολακίδη, Αθήνα, έκδοση 2001]
 +
*«O Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου εκκλησίας», Άγιος Πατάπιος, σελ. (254) - (261) [μ. Βίκτωρος Ματθαίου, τρίτη έκδοση, Μονή Μεταμόρφωσης Σωτήρος, Αθήνα, 1968]
 +
*«Ο Όσιος Πατάπιος» [Στυλιανού Παπαδόπουλου, καθηγητού πανεπιστημίου Αθηνών,  Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Λουτράκι, Ελλάδα, έκδοση 2006).
 +
*«Ο Άγιος Πατάπιος και τα θαύματά του», [Δρος Χαράλαμπου Μπούσια, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Λουτράκι 2004]
 +
*«Βίος, ακολουθία, παρακλητικός κανόνας και εγκώμια εις την αγία μητέρα ημών Υπομονή» [Δρος Χαράλαμπου Μπούσια, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Λουτράκι 1999]
 +
*«Δέλτος Θαυμάτων Οσίου και Θεοφόρου πατρός ημών Παταπίου του θαυματουργού», [Δρος Χαράλαμπου Μπούσια, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Δ’ έκδοση, Λουτράκι 2011]
 +
*«Ιερά Μονή Οσίου Παταπίου Λουτρακίου» [έκδοση Ιεράς Μητρόπολης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους, 2012].
 +
*«Τα ελληνικά Μοναστήρια» [Ευ. Λέκκου, Ιχνηλάτης, Αθήνα, 1995].
  
==Σύνδεσμοι==
 
  
*[http://www.globalusers.com/globaluser_gr/agpatapios.htm Ο Άγιος Πατάπιος]
+
[[Κατηγορία:Συναξαριστής|Π]]
*[http://religion.wikia.com/wiki/Monastery_of_St_Patapios_(Loutraki,_Greece) Το μοναστήρι του Αγίου Παταπίου (eng)]
+
[[Κατηγορία:5ος αιώνας|Π]]
*[http://www.johnsanidopoulos.com/2009/12/saint-patapios-of-thebes-and-his.html Ο Άγιος Πατάπιος από το blog Μυσταγωγία (eng)]
 
  
[[Κατηγορία:Συναξαριστής|Π]]
+
[[en:Patapius of Thebes]]
 +
[[ro:Patapie din Teba]]

Τελευταία αναθεώρηση της 16:57, 16 Ιουλίου 2012

Εικόνα του Αγίου Παταπίου

Ο Όσιος Πατάπιος είναι Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε τον 4ο ή 5ο αιώνα[1] στην Θήβα της Αιγύπτου, από πλούσιους ευσεβείς χριστιανούς γονείς. Από μικρή ηλικία ακολούθησε ασκητική ζωή και όταν οι γονείς του πέθαναν, διαμοίρασε τα υπάρχοντά του και αποσύρθηκε στην έρημο για να μονάσει. Η φήμη του μάλιστα γρήγορα εξαπλώθηκε, καθώς ο ίδιος καθοδηγούσε πολλούς ανθρώπους πνευματικά, αφού πολλοί οδοιπόροι περνούσαν από το κελί του για βοήθεια και ανάπαυση. Έτσι εκμεταλλευόταν την ευκαιρία και δίδασκε στους οδοιπόρους τα χριστιανικά γράμματα, δίνοντας παράλληλα και χρήσιμες πνευματικές συμβουλές.

Αργότερα, υποχρεώθηκε να μετακινηθεί στην Κωνσταντινούπολη, εξ αιτίας του ότι ο ίδιος δεν έβρισκε πια ησυχία στην έρημο. Έτσι έθεσε ως στόχο να μείνει άγνωστος ανάμεσα στο πλήθος, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει κάποιο ησυχαστήριο για να διαμείνει. Εκεί γνωρίζει άλλους 2 ασκητές, τον Βάρα και τον Ραβουλά, δημιουργώντας αδελφότητα. Ο Άγιος Βάρας ίδρυσε το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη (του Τιμίου Προδρόμου) της Πέτρας. Ο Άγιος Ραβουλάς ασκήτεψε κοντά στην πύλη του Ρωμανού.Το μέρος στο οποίο ασκήτευσε ο Άγιος Πατάπιος είναι η σημερινή τοποθεσία των Βλαχερνών[2]. Εκεί συνέχισε την διδασκαλία του, όπου σύμφωνα με το συναξαριστή του έφτασε σε τέτοια ύψη αγιότητας, που έγινε θαυματουργός, θεραπεύοντας πολλούς ασθενείς. Εκεί και εκοιμήθη σε βαθύ γήρας.

Μετά την καταστροφή της μονής των Αιγυπτίων το 536 μ.Χ. ο πνευματικός του αδελφός Άγιος Βάρας, πιθανόν ήταν αυτός που μετέφερε το λείψανο του Αγίου στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη (του τιμίου Προδρόμου) της Πέτρας[3]. Το μοναστήρι αυτό ήταν υπό την προστασία της βασιλικής οικογένειας του Βυζαντίου, των Παλαιολόγων[εκκρεμεί παραπομπή], και ιδίως της βασίλισσας Αυγούστας Ελένης Παλαιολόγου, μητέρας του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (η οποία αργότερα έγινε η Αγία Υπομονή[4]).

Το σκήνωμα του αγίου σύμφωνα με τον Συμεών το Μεταφραστή μέχρι τον 10ο αιώνα παρέμενε στην πόλη, ενώ κατά τον Ανδρέα Κρήτης ήταν άφθαρτο και είχε τοποθετηθεί σε γυναικείο μοναστήρι[5]. Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453, ο ανεψιός της Αγίας Υπομονής, Αγγελής Νοταράς[6], συγγενής των αυτοκρατόρων Παλαιολόγων, προκειμένου να προστατεύσει τα λείψανα του Αγίου Παταπίου από τους Οθωμανούς το μετέφερε στο βουνό Γεράνεια στη Νότια Ελλάδα, κοντά στην πόλη Θέρμαι (Λουτράκι) (κοντά στην Αθήνα) όπου έκρυψε το λείψανο σε ένα σπήλαιο.

Το σκήνωμά του τελικώς βρέθηκε έπειτα από αιώνες από ντόπιους κατοίκους του Λουτρακίου το 1904 στο σπήλαιο στο όρος Γεράνεια σε ναΐδριο που έφερε το όνομά του. Στη συνέχεια, ένας ιερέας από το Λουτράκι, ο πατέρας Κωνσταντίνος Σουσάνης, πήρε το λείψανο του Αγίου Παταπίου και το διατήρησε στο σπίτι του για να το κρατήσει μακριά από τους βανδάλους [7]. Το 1952 ο Πατέρας Νεκτάριος Μαρμαρινός, ιερέας στον Συνοικισμό της Κορίνθου, ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι, την Ιερά Μονή Αγίου Παταπίου Λουτρακίου, στο σπήλαιο που βρέθηκε το σκήνωμα του αγίου, όπου επανατοποθετήθηκε το σκήνωμα του Αγίου σε λάρνακα. Η πρώτη ηγουμένη, το 1952, ήταν η γερόντισσα Συγκλητική, την οποία διαδέχθηκε η γερόντισσα Παταπία η οποία παρέμεινε ηγουμένη του μοναστηριού από το 1963 ως το 1970, οπότε παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Σήμερα ηγουμένη είναι η γερόντισσα Ισιδώρα.

Η μνήμη του Αγίου Παταπίου εορτάζεται στις 8 Δεκεμβρίου (η βασική εορτή της μνήμης του), και επίσης την Τρίτη της Διακαινήσιμου (Τρίτη του Πάσχα) ως ανάμνηση της ημέρας εύρεσης του λειψάνου του. Η τιμία κάρα της Αγίας Υπομονής φυλάσσεται και αυτή στο μοναστήρι του Αγίου Παταπίου.

Δείτε επίσης

Υποσημειώσεις

  1. ΘΗΕ, τ. 10, σελ. 124
  2. Χ. Τσολακίδης, Αγιολόγιο..., σελ. 1088. Βλ. και "Εγκώμιον εις τον όσιον και θεοφόρον Πατέρα ημών Βάραν", χειρόγραφο που εκδόθηκε στο: Παπαδόπουλος Αθανάσιος Κεραμεύς, Μαυρογορδάτειος Βιβλιοθήκη, τόμ. Β΄, εν Κωνσταντινουπόλει 1884: "Πλην ου μακράν απ' αλλήλων τας διατριβάς αυτών απετάξαντο, αλλ' από μετρίου τινός διαστήματος, άμα και τα της ησυχίας κρατύνοντες εαυτοίς και το ακοινώνητον ως επονείδιστον διαφεύγοντες" (σελ. 42).
  3. Ο άγιος Βάρας ήταν συνασκητής με τον όσιο Πατάπιο. Σύμφωνα με το προαναφερθέν χειρόγραφο, "Εγκώμιον εις τον όσιον και θεοφόρον Πατέρα ημών Βάραν" (Μαυρογορδάτειος Βιβλιοθήκη, ό.π., σελ. 42, υποσημ. #3), "κατά Συμεώνα τον Μάγιστρον και Μεταφραστήν ο Πατάπιος ετάφη εν τη μονή του Προδρόμου, αναμφιβόλως δε εν τη της Πέτρας καλουμένη". Βλ. και Βίο οσίου Παταπίου, PG 116,368: "Το δε ασκητικόν αυτού και ιερόν λείψανον...ο ιερός λαμβάνει του Προδρόμου ναός".
  4. Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας (επιμ. Αγαθαγγέλου επισκ. Φαναρίου), τόμ. 5ος - Μάιος, Αποστολική Διακονία, Αθήνα 2006, σελ. 449.
  5. PG 97, 1205-1253
  6. "Από τον Αγγελή και τους ανθρώπους του μεταφέρθηκε, κατά την πιθανότερη εκδοχή, και το Ιερό Λείψανο του οσίου Παταπίου από την Κωνσταντινούπολη στην Κορινθία και βρίσκεται στην ομώνυμη μονή στα Γεράνεια όρη" (Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός, Άγιος Μακάριος Κορίνθου. Ο Γενάρχης του Φιλοκαλισμού, Ακρίτας, Αθήνα 2000, σελ. 20. Βλ. και: Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός, Ο όσιος Πατάπιος, Αθήνα 1999, σελ. 36-41).
  7. βλ. http://www.globalusers.com/globaluser_gr/agpatapios.htm

Πηγές

  • Λήμμα Πατάπιος, ΘΗΕ, Μαρτίνος, Αθήνα, 1962-1968
  • «Αγιολόγιο της Ορθοδοξίας», [Χρήστου Τσολακίδη, Αθήνα, έκδοση 2001]
  • «O Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου εκκλησίας», Άγιος Πατάπιος, σελ. (254) - (261) [μ. Βίκτωρος Ματθαίου, τρίτη έκδοση, Μονή Μεταμόρφωσης Σωτήρος, Αθήνα, 1968]
  • «Ο Όσιος Πατάπιος» [Στυλιανού Παπαδόπουλου, καθηγητού πανεπιστημίου Αθηνών, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Λουτράκι, Ελλάδα, έκδοση 2006).
  • «Ο Άγιος Πατάπιος και τα θαύματά του», [Δρος Χαράλαμπου Μπούσια, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Λουτράκι 2004]
  • «Βίος, ακολουθία, παρακλητικός κανόνας και εγκώμια εις την αγία μητέρα ημών Υπομονή» [Δρος Χαράλαμπου Μπούσια, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Λουτράκι 1999]
  • «Δέλτος Θαυμάτων Οσίου και Θεοφόρου πατρός ημών Παταπίου του θαυματουργού», [Δρος Χαράλαμπου Μπούσια, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Δ’ έκδοση, Λουτράκι 2011]
  • «Ιερά Μονή Οσίου Παταπίου Λουτρακίου» [έκδοση Ιεράς Μητρόπολης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους, 2012].
  • «Τα ελληνικά Μοναστήρια» [Ευ. Λέκκου, Ιχνηλάτης, Αθήνα, 1995].