Ελεγκτές, renameuser, Διαχειριστές
4.720
επεξεργασίες
Αλλαγές
Νέα σελίδα: Με τον όρο '''Εκκλησιολογία''' αναφερόμαστε είτε στην περί Εκκλησίας Ορθόδοξη διδασκαλία<ref>Ιωάννη...
Με τον όρο '''Εκκλησιολογία''' αναφερόμαστε είτε στην περί Εκκλησίας Ορθόδοξη διδασκαλία<ref>Ιωάννης Καρμίρης, "Εκκλησιολογία", ''Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια'' (ΘΗΕ), τόμ. 5, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1964, στ. 529.</ref>, είτε στον κλάδο εκείνο της [[Δογματική|Δογματικής]] που εξετάζει τη δομή, τη λειτουργία, τη φύση, την ουσία, τις ιδιότητες και τις δομές της [[Εκκλησία|Εκκλησίας]]<ref>Λήμμα "εκκλησιολογία", εγκυκλοπαίδεια ''Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα'', τόμ. 22, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 2004-2005.</ref>, ως η επί γης βασιλεία του [[Χριστός|Χριστού]] που προετοιμάζει τους μετέχοντες στην αιωνιότητα της ουρανίου βασιλείας<ref>Τρεμπέλας Ν. Παν., ''Εγκυκλοπαίδεια της θεολογίας - Πανεπιστημιακαί παραδόσεις αναθεωρηθείσαι'', έκδ. 5η, Ο Σωτήρ, Αθήναι 2000, σελ. 342.</ref> και ως πηγή θεραπείας των μελών της ως προς τη βούληση και την εν γένει φύση τους<ref>Ματσούκας Α. Νίκος, ''Θεολογία κτισιολογία εκκλησιολογία κατά τον Μέγαν Αθανάσιον'', Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2001, σελ. 161.</ref>.
Αντικείμενο της ''Εκκλησιολογίας'' είναι επίσης να προσδιορίσει, περιγράψει και οριοθετήσει το μυστήριο της [[Εκκλησία|Εκκλησίας]] στην ιστορία της [[Σωτηρία|σωτηρίας]], διακρίνοντας σαφώς τις ''θρησκείες'' ως θεοκεντρικές αλλά και τον ''κόσμο'' ως ανθρωποκεντρικό, από την χριστοκεντρική [[Εκκλησία]] του ''Θεανθρωπισμού''<ref>Μπέγζος Μάριος, ''Εισαγωγή στη Θρησκειολογία'', Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2006, σελ. 117-118.</ref>. Οι δύο διαστάσεις του εκκλησιαστικού γεγονότος, η κατακόρυφη (κοινωνία θείου-ανθρωπίνου) και η οριζόντια (άνθρωπος-συνάνθρωπος)<ref>Συλλογικό έργο, ''Θρησκειολογικό Λεξικό'', Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2000, σελ. 577.</ref> σε όλες τις εκφάνσεις τους, αποτελούν αντικείμενο της ''Εκκλησιολογίας''.
Είναι γεγονός ότι στους αρχαίους Πατέρες απουσιάζουν οι ειδικές εκκλησιολογικές πραγματείες, οι οποίες εμφανίζονται από τα τέλη του 13ου αιώνα κυρίως από την πλευρά των Ρωμαιοκαθολικών και αργότερα από Προτεστάντες θεολόγους. Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς ότι απουσιάζει γενικά η ''Εκκλησιολογία'' από τα Ορθόδοξα πατερικά κείμενα, απλώς δεν είναι ανεπτυγμένη με [[Σχολαστικισμός|σχολαστικό]] τρόπο, δηλ. με διαιρέσεις και υποκατηγορίες όπως εμφανίστηκαν αργότερα στη δυτική εκκλησία, αλλά γίνεται με εικόνες και βοηθητικούς όρους, ενταγμένη μέσα στις τις υπόλοιπες ενότητες τής δογματικής διδασκαλίας<ref>Ματσούκας Α. Νίκος, ''Δογματική και Συμβολική θεολογία'', τόμ. Β', 2η έκδ., Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1988, σελ. 354.</ref>.
Αυτό ερμηνεύεται αν δεχτούμε ότι η θεολογία καλλιεργείται μέσα στην Εκκλησία, η οποία δεν γίνεται αντιληπτή ως κάτι εξωτερικό αλλά ως κομμάτι της εν Χριστώ ζωής<ref>ΘΗΕ, ό.π., στ. 530.</ref>. Το γεγονός ότι η Εκκλησία ''"δεν είναι απλώς ενα «δόγμα»"'' αλλά είναι η ίδια η προϋπόθεση ''"κάθε διδασκαλίας και κάθε κηρύγματος"'' το οποίο μάλιστα πραγματοποιείται από άτομα που έχουν την ιδιότητα του μέλους της Εκκλησίας, ''"φαίνεται ότι...υπήρξε ο λόγος της «σιωπής» των Πατέρων και άλλων όσον αφορά στην Εκκλησιολογία"''<ref>Φλορόφσκυ Γεώργιος, ''Θέματα Ορθοδόξου Θεολογίας'', 2η έκδ., Άρτος Ζωής, Αθήνα 1989, σελ. 180-181.</ref>. Στην πραγματικότητα, για τους Πατέρες, ''"η περί Εκκλησίας διδασκαλία, απλούστατα, δεν είναι δυνατό να παρουσιασθή σαν κάτι «ανεξάρτητο»"''<ref>Φλορόφσκυ, Ό.π.</ref>. Ως πρότυπο μια τέτοιας θεώρησης της Εκκλησιολογίας λαμβάνεται το δογματικό έργο του [[Ιωάννης ο Δαμασκηνός|Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού]] που ''"με κέντρο τη Χριστολογία αναπτύσσει το περιεχόμενο της Εκκλησιολογίας"''<ref>Δαμασκηνός Ιωάννης, ''Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως'' (μτφρ. Ν. Ματσούκα), Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1992, σελ. 24.</ref> καθώς ''"η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, κι επομένως είναι αδύνατο να μιλήση κανείς για την Εκκλησία χωρίς να έχη προηγουμένως πη αρκετά για το Χριστό τον ίδιο."''<ref>Φλορόφσκυ, στο ίδιο.</ref>.
==Υποσημειώσεις==
<div style="font-size: 85%"><references/></div>
Αντικείμενο της ''Εκκλησιολογίας'' είναι επίσης να προσδιορίσει, περιγράψει και οριοθετήσει το μυστήριο της [[Εκκλησία|Εκκλησίας]] στην ιστορία της [[Σωτηρία|σωτηρίας]], διακρίνοντας σαφώς τις ''θρησκείες'' ως θεοκεντρικές αλλά και τον ''κόσμο'' ως ανθρωποκεντρικό, από την χριστοκεντρική [[Εκκλησία]] του ''Θεανθρωπισμού''<ref>Μπέγζος Μάριος, ''Εισαγωγή στη Θρησκειολογία'', Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2006, σελ. 117-118.</ref>. Οι δύο διαστάσεις του εκκλησιαστικού γεγονότος, η κατακόρυφη (κοινωνία θείου-ανθρωπίνου) και η οριζόντια (άνθρωπος-συνάνθρωπος)<ref>Συλλογικό έργο, ''Θρησκειολογικό Λεξικό'', Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2000, σελ. 577.</ref> σε όλες τις εκφάνσεις τους, αποτελούν αντικείμενο της ''Εκκλησιολογίας''.
Είναι γεγονός ότι στους αρχαίους Πατέρες απουσιάζουν οι ειδικές εκκλησιολογικές πραγματείες, οι οποίες εμφανίζονται από τα τέλη του 13ου αιώνα κυρίως από την πλευρά των Ρωμαιοκαθολικών και αργότερα από Προτεστάντες θεολόγους. Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς ότι απουσιάζει γενικά η ''Εκκλησιολογία'' από τα Ορθόδοξα πατερικά κείμενα, απλώς δεν είναι ανεπτυγμένη με [[Σχολαστικισμός|σχολαστικό]] τρόπο, δηλ. με διαιρέσεις και υποκατηγορίες όπως εμφανίστηκαν αργότερα στη δυτική εκκλησία, αλλά γίνεται με εικόνες και βοηθητικούς όρους, ενταγμένη μέσα στις τις υπόλοιπες ενότητες τής δογματικής διδασκαλίας<ref>Ματσούκας Α. Νίκος, ''Δογματική και Συμβολική θεολογία'', τόμ. Β', 2η έκδ., Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1988, σελ. 354.</ref>.
Αυτό ερμηνεύεται αν δεχτούμε ότι η θεολογία καλλιεργείται μέσα στην Εκκλησία, η οποία δεν γίνεται αντιληπτή ως κάτι εξωτερικό αλλά ως κομμάτι της εν Χριστώ ζωής<ref>ΘΗΕ, ό.π., στ. 530.</ref>. Το γεγονός ότι η Εκκλησία ''"δεν είναι απλώς ενα «δόγμα»"'' αλλά είναι η ίδια η προϋπόθεση ''"κάθε διδασκαλίας και κάθε κηρύγματος"'' το οποίο μάλιστα πραγματοποιείται από άτομα που έχουν την ιδιότητα του μέλους της Εκκλησίας, ''"φαίνεται ότι...υπήρξε ο λόγος της «σιωπής» των Πατέρων και άλλων όσον αφορά στην Εκκλησιολογία"''<ref>Φλορόφσκυ Γεώργιος, ''Θέματα Ορθοδόξου Θεολογίας'', 2η έκδ., Άρτος Ζωής, Αθήνα 1989, σελ. 180-181.</ref>. Στην πραγματικότητα, για τους Πατέρες, ''"η περί Εκκλησίας διδασκαλία, απλούστατα, δεν είναι δυνατό να παρουσιασθή σαν κάτι «ανεξάρτητο»"''<ref>Φλορόφσκυ, Ό.π.</ref>. Ως πρότυπο μια τέτοιας θεώρησης της Εκκλησιολογίας λαμβάνεται το δογματικό έργο του [[Ιωάννης ο Δαμασκηνός|Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού]] που ''"με κέντρο τη Χριστολογία αναπτύσσει το περιεχόμενο της Εκκλησιολογίας"''<ref>Δαμασκηνός Ιωάννης, ''Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως'' (μτφρ. Ν. Ματσούκα), Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1992, σελ. 24.</ref> καθώς ''"η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, κι επομένως είναι αδύνατο να μιλήση κανείς για την Εκκλησία χωρίς να έχη προηγουμένως πη αρκετά για το Χριστό τον ίδιο."''<ref>Φλορόφσκυ, στο ίδιο.</ref>.
==Υποσημειώσεις==
<div style="font-size: 85%"><references/></div>
