Αλλαγές

Η διάκριση των βιβλίων της [[Αγία Γραφή|Αγίας Γραφής]] σε Θεόπνευστα και μη, είχε ξεκινήσει πριν την εμφάνιση του Χριστιανισμού. Ήδη κατά τη ραββινική Ιουδαϊκή αντίληψη, επιχειρήθηκε να περιορισθούν τα Θεόπνευστα βιβλία της Γραφής, μόνο στο χρονικό διάστημα μεταξύ του [[Μωυσής|Μωυσέως]] και του βασιλιά των Περσών ''Αρταξέρξη του Α΄ του Μακρόχειρα'' (465 - 424 π.Χ.)<ref>Πρβλ. Φλαβίου Ιωσήπου, "Περί αρχαιότητος Ιουδαίων, Κατά Απίωνος, Λόγ. Α΄, 8, στο: "Τα ευρισκόμενα" (έκδοση από G. Dindorfius), τόμ. Β΄, Parisiis 1929, σελ. 340-341. Πρβλ. και Μητροπ. Μύρων Χρυσοστόμου Κωνσταντινίδου - Εμμ. Φωτιάδου, ''Έκθεσις περί των πηγών της θείας Αποκαλύψεως κατά την Ορθόδοξον Ανατολικήν Εκκλησίαν'', Θεσσαλονίκη 1971, σελ. 9 και εξής.</ref>. Μια τέτοια διάκριση όμως έθετε φραγμό στη Θεοπνευστία προ και μετά από την εποχή εκείνη, με αποτέλεσμα να μη γίνει δεκτή από όλους<ref>Πρβλ. Αθ. Χαστούπη, Εισαγωγή, σελ. 547</ref>. Μετά την εμφάνιση του Χριστιανισμού έγινε από την Εκκλησία σαφής διάκριση των βιβλίων της [[Αγία Γραφή|Αγίας Γραφής]] σε διάφορες κατηγορίες, όπως προκύπτει από τους 6 κατοχυρωμένους κανόνες από την [[Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος|Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο]]. Στόχος της Εκκλησίας ήταν ''"να περιφρουρήσει τον αριθμό των κανονικών βιβλίων της Αγίας Γραφής μόνο για λόγους άμυνας κατά των αντιπάλων της και όχι γιατί η θεολογία της στηριζόταν σε συγκεκριμένα βιβλία"''<ref>Ν. Ματσούκας, Ορθοδοξία και Αίρεση, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1992, σελίδα 41</ref> τη στιγμή που η [[Αγία Γραφή]] είναι αποτέλεσμα της [[Ιερά Παράδοση|παράδοσης]], που είναι ''"το μοναδικό στοιχείο της κοινότητας, το οποίο φανερώνει την αλήθεια της ζωής"''<ref>ο.π. 245</ref>. Έτσι γίνεται εύκολα αντιληπτό, πως η [[Αγία Γραφή]] είναι το μνημεία εκείνου του υπομνηματισμού της κοινότητας, το οποίο καταγράφεται από τα χαρισματικά-θεοπτικά μέλη της, αφού τελικά προκύπτει και γεννιέται από τη ζωή της κοινότητας χωρίς αυτή να δημιουργεί την κοινότητα<ref>ο.π. 246</ref>. Γι αυτό άλλωστε μέσα στα πλαίσια της υπάρξεώς της της κοινότητας δεν αμφισβητείται η θεοπνευστία της, καθώς αυτή διαρκώς βιώνεται σε μορφές και τρόπους ζωής από τα μέλη της ίδιας κοινότητας.