12.426
επεξεργασίες
Αλλαγές
→Θεοπνευστία και Αγία Γραφή
''"Τα ιερά κείμενα της κοινότητας, γίνονται καρπός μιας εμπειρίας, την οποία γεύεται ολόκληρη η κοινότητα και αποτελούν υπομνηματισμό των γεγονότων και της σημασίας τους"''<ref>N. Ματσούκας, Δογματική και Συμβολική Θεολογία Α΄, σελίδα 188</ref>. Τα γεγονότα πάντα έχουν δύο όψεις. Αφενός την ιστορική τους διάσταση, αφετέρου τη σημασία τους. Αυτή η σημασία όμως των γεγονότων μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από τη ζωντανή κοινότητα, διαμέσου των χαρισματικών φορέων<ref>ο.π.</ref>. Άλλωστε αυτό το νόημα έχει στη βιβλική ιστορία η κλήση ενός λαού και εν συνεχεία η κλήση χαρισματικών φορέων. Αν υπάρξει οποιαδήποτε διάσπαση μεταξύ κοινότητας και φορέων του σώματος, τότε δε μπορεί να γίνει λόγος για εμπειρία, θεολογία, θεοπτία, θεοπνευστία<ref>ο.π.</ref>. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι η θεοπνευστία δεν μπορεί κατά κανένα τρόπο, εν αντιθέσει με την δυτική θεώρηση καθολικών και προστεσταντών, να νοηθεί ως μία έκτακτη χορήγηση ενέργειας ή δωρεάς, ως υπαγόρευση ή ως προνόμιο ορισμένων φορέων απομονωμένων από το λειτουργικό σώμα μιας ιστορικής κοινότητας<ref>ο.π.</ref>. Μία τέτοια αντίληψη θα αποτελούσε μία μηχανική ή "μαγική" κίνηση στο πλαίσιο της κοινότητας. Αντιθέτως στην πατερική σκέψη η θεοπνευστία ''"είναι η εμπειρία της θείας παρουσίας από την πλευρά της κοινότητας ως έργο ενός αγώνα, μιας άσκησης και ενός επίμονου οδοιπορικού προς την τελείωση"''<ref>ο.π. 189</ref>. Γι αυτό και η ορθόδοξη θεολογία δε γίνεται να αντιληφθεί κανένα άλλο δρόμο και καμία απόκλιση αυτής της θεώρησης, ειδάλλως ενέχει ο κίνδυνος της διάβρωσης και της ενότητας της Αγίας Γραφής, αφού τα κριτήρια δε θα είναι η εμπειρία και η ιστορία της [[Θεία Οικονομία|θείας οικονομίας]], αλλά κάποια κτιστά αντικείμενα, αναβιώνοντας σχολαστικές μεθοδολογίες<ref>ο.π.</ref>.
===Θεοπνευστία και στην Αγία Γραφή===Η διάκριση των βιβλίων της [[Αγία Γραφή|Αγίας Γραφής]] σε Θεόπνευστα και μη Θεόπνευστα έχει , είχε ξεκινήσει πριν την εμφάνιση του Χριστιανισμού. Ήδη κατά τη ''ραββινική Ιουδαϊκή αντίληψη'', επιχειρήθηκε να περιορισθούν τα Θεόπνευστα βιβλία της ''Αγίας Γραφής'', μόνο στο χρονικό διάστημα μεταξύ του [[Μωυσής|Μωυσέως]] και του βασιλιά των Περσών ''Αρταξέρξη του Α΄ του Μακρόχειρα'' (465 - 424 π.Χ.)<ref>Πρβλ. Φλαβίου Ιωσήπου, "Περί αρχαιότητος Ιουδαίων, Κατά Απίωνος, Λόγ. Α΄, 8, στο: "Τα ευρισκόμενα" (έκδοση από G. Dindorfius), τόμ. Β΄, Parisiis 1929, σελ. 340-341. Πρβλ. και Μητροπ. Μύρων Χρυσοστόμου Κωνσταντινίδου - Εμμ. Φωτιάδου, ''Έκθεσις περί των πηγών της θείας Αποκαλύψεως κατά την Ορθόδοξον Ανατολικήν Εκκλησίαν'', Θεσσαλονίκη 1971, σελ. 9 και εξής.</ref>. Μια τέτοια διάκριση όμως, έθετε φραγμό στη Θεοπνευστία προ και μετά από την εποχή εκείνη, και δεν έγινε σύμφωνα με αποτέλεσμα να μη γίνει δεκτή από όλους<ref>Πρβλ. Αθ. Χαστούπη, Εισαγωγή, σελ. 547</ref>. Μετά την εμφάνιση του Χριστιανισμού έγινε από την [[Ορθόδοξη Εκκλησία]] σαφής διάκριση των βιβλίων της [[Αγία Γραφή|Αγίας Γραφής]], σε διάφορες κατηγορίες, όπως προκύπτει από τους 6 κατοχυρωμένους κανόνες από την [[Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος|Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο]]. Οι διατυπώσεις των κανόνων αυτών είναι τόσο λεπτές και ακριβείς, που μας δίνουν τη δυνατότητα, όχι μόνο να εξιχνιάσουμε τις διάφορες ''ποιότητεςΣτόχος της Εκκλησίας ήταν '' "να περιφρουρήσει τον αριθμό των κανονικών βιβλίων της Αγίας Γραφής, αλλά επίσης μας φανερώνουν την ακρίβεια με την οποία αντιμετώπιζαν ανέκαθεν οι Χριστιανοί τα διάφορα είδη βιβλίων μόνο για λόγους άμυνας κατά των αντιπάλων της, παρά το ότι δεν είχε διατυπωθεί ακόμα σαφώς αυτή και όχι γιατί η διάκριση. Για παράδειγμα, ο Οικουμενικά επικυρωμένος κδ΄/λβ΄ κανόνας θεολογία της ''εν Καρθαγένει Συνόδου'' ορίζει: στηριζόταν σε συγκεκριμένα βιβλία"''Ομοίως ήρεσεν<ref>Ν. Ματσούκας, ίνα εκτός των κανονικών ΓραφώνΟρθοδοξία και Αίρεση, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1992, μηδέν εν σελίδα 41</ref> τη Εκκλησία αναγινώσκηται επ' ονόματι θείων Γραφώνστιγμή που η [[Αγία Γραφή]] είναι αποτέλεσμα της [[Ιερά Παράδοση|παράδοσης]], που είναι ''". Με βάση αυτά τα λόγια, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε αυτή τη διάκριση βιβλίων το μοναδικό στοιχείο της Αγίας Γραφήςκοινότητας, ώστε να συμμορφωθούμε με τον κανόνα. Η έγκριση των 6 αυτών κανόνων από το οποίο φανερώνει την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο έγινε με εκτενή έρευνα και μελέτη των υπαρχόντων κανόνων, όπως φαίνεται όχι μόνο από τις λεπτομερείς διατυπώσεις αλήθεια της Συνόδου για το θέμα του Κανόνος, αλλά επίσης από το ότι επικύρωσε τον ''Κανόνα Αμφιλοχίου Ικονίουζωής"''<ref>ο.π. 245</ref>. Έτσι γίνεται εύκολα αντιληπτό, αλλά όχι τον κανόνα του ''Κυρίλλου Ιεροσολύμων'', που ήταν άνδρας μεγαλύτερου κύρους στην πως η [[ΕκκλησίαΑγία Γραφή]]. Και ακόμα, διέταξε την αποβολή από τον Κανόνα είναι το μνημεία εκείνου του υπομνηματισμού της Αγίας Γραφής, του βιβλίου των Αποστολικών Διαταγώνκοινότητας, το οποίο περιέχεται ως βιβλίο καταγράφεται από τα χαρισματικά-θεοπτικά μέλη της Αγίας Γραφής στον πε΄ Αποστολικό Κανόνα, επειδή αυτό νοθεύθηκε αφού τελικά προκύπτει και γεννιέται από [[αίρεση|αιρετικούς]]τη ζωή της κοινότητας χωρίς αυτή να δημιουργεί την κοινότητα<ref>Ράλλη - Ποτλή, τόμο. Β΄, σελ. 308π.246</ref>. Δεν έγινε η έρευνα αυτή της Συνόδου, μόνο Γι αυτό άλλωστε μέσα στα πλαίσια της Συνόδου. Αλλά διατύπωσε και αποκρυστάλλωσε με τη Θεία επιστασία, την προ αυτής διάχυτη θέση υπάρξεώς της της Εκκλησίας για τα ζητήματα με τα οποία καταπιάστηκε. Ο πε΄ Αποστολικός Κανόνας, ως αρχαιότερος που είναι, δεν μιλάει για "Θεία" ή για "Θεόπνευστα" βιβλία αμφισβητείται η θεοπνευστία της Αγίας Γραφής, παρά μόνο για "σεβάσμια" καθώς αυτή διαρκώς βιώνεται σε μορφές και "άγια". Γιατί ακόμα τότε δεν είχαν επικρατήσει οι όροι αυτοί περί των βιβλίων τρόπους ζωής της Αγίας Γραφήςίδιας κοινότητας.
== Η Θεολογική διατύπωση της διάκρισης Θείου και Θεοπνεύστου ==
