Αλλαγές

Όλη η αλήθεια για τον Χριστό, την οποία μαρτύρησε και ομολόγησε και ο ίδιος έχοντας πλήρη συνείδηση αυτής, διακηρύχθηκε από τους συγγραφείς της ''Καινής Διαθήκης'', κληροδοτήθηκε στην Εκκλησία εξ αρχής και μεταδόθηκε μέσω των [[Άγιος|Αγίων]], των [[Μάρτυρας|Μαρτύρων]], των [[Αποστολικοί Πατέρες|Αποστολικών Πατέρων]], των [[Απολογητές|Απολογητών]] και των επόμενων εκκλησιαστικών συγγραφέων και [[Πατρολογία|Πατέρων]]. Έτσι, ''"σύμπασα η αρχαία Εκκλησία"'', η ''Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία'', ομολογεί και κηρύττει διαμέσου των αιώνων και χωρίς διακοπή, Ιησού Χριστό Υιό του Θεού Μονογενή, ομοούσιο και συναΐδιο του Πατρός, πολύ πριν από την [[Α΄ Οικουμενική Σύνοδος|πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας]]. Και αυτό συμβαίνει επειδή ''"ό,τι υπάρχει ως αλήθεια στην Εκκλησία"'' υφίσταται ίδιο και απαράλαχτο ''"από τον Α' αιώνα μέχρι σήμερα"'', αφού ''"κάθε αποκεκαλυμμένη διδασκαλία είναι έργο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου"'', σωτηρία που ''"συντελείται αυθεντικά σε όλες τις εποχές"''. Άρα δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε ότι η πίστη της Εκκλησίας υπόκειται σε οποιαδήποτε βελτίωση ή αύξηση με την πάροδο του χρόνου ή ότι με το πέρασμα του χρόνου ''"προστίθενται και νέαι αλήθειαι μη υπάρχουσαι πρότερον εν τη Εκκλησία"''<ref>Μουτσούλας Ηλίας, ''Εισαγωγή εις την Πατρολογίαν'' (σημειώσεις πανεπιστημιακών παραδόσεων), 2η έκδ., Αθήναι 1983, σελ. 24.</ref>, και κατά συνέπεια, κάθε δογματική διατύπωση και διδασκαλία των [[Οικουμενικές Σύνοδοι|Οικουμενικών Συνόδων]] ''"...ουχί μεταβολή εστίν εκ του χείρονος προς το βέλτιον, αλλά συμπλήρωσις του λείποντος κατά την προσθήκην της γνώσεως"''<ref>Μ. Βασιλείου, ''Προς Ευστάθιον'', PG 32, 829Β.</ref>. Για παράδειγμα, ''"η λέξις «ομοούσιος» δεν υπάρχει εις την Αγίαν Γραφήν ούτε εις τας πρώτας ομολογίας πίστεως. Ποίος όμως δύναται να ισχυρισθή ότι η πρώτη Εκκλησία αμφέβαλλε περί της θεότητος του Κυρίου; Ο Μέγας Αθανάσιος εις το «Περί της εν Νικαία Συνόδου» έργον του αναγράφει: «''εγώ μεν γαρ την αιτίαν και την διάνοιαν, καθ' ην η σύνοδος το εκ της ουσίας και το ομοούσιον συμφώνως τοις εκ των Γραφών και του Σωτήρος ειρημένοις και όσοι πρό αυτών εξέθεντο πατέρες και έγραψαν διηγησάμην''» (ΒΕΠ 31, 169). Και ο Μέγας Βασίλειος ομιλών περί της Θεότητος του Αγίου Πνεύματος παρατηρεί ότι θα εξετάση «''τας εννοίας τας τε εκ των Γραφών...και εκ της αγράφου παραδόσεως συναχθείσας''» («Περί του Αγίου Πνεύματος» κεφ. Θ' ΒΕΠ 52, 248-249)"''<ref>Μουτσούλας, ''Εισαγωγή...'', ό.π., σελ. 24-25.</ref>.