12.426
επεξεργασίες
Αλλαγές
→Χριστολογία
====Χριστολογία====
Η Χριστολογία του Ιππολύτου κινείται στη βάση των δεδομένων της Αγίας Γραφής. Κατά τον ίδιο μάλιστα η παράδοση των [[Απόστολοι|Αποστόλων]] είναι αυτή που διασώζει την ορθόδοξη χριστολογία και καλύπτει πλήρως τις πνευματικές απαιτήσεις των ανθρώπων<ref>Κ. Σκουτέρης, ενθ.αν., σελ. 451</ref>. Ο Χριστός λοιπόν είναι ο προαιώνιος Λόγος του Πατρός, ο οποίος έγινε άνθρωπος. Κατά τη θεότητα είναι φορέας της θείας φύσεως, ενώ κατά την ανθρωπότητα, της επίγειας και ανθρώπινης. Η σάρκωση μάλιστα επιτελέστηκε εκ πνεύματος αγίου και [[Θεοτόκος|Μαρίας της παρθένου]]. Προφητεύτηκε από την [[Παλαιά Διαθήκη]] και συνέβη προς σωτηρία του κόσμου. Ο Χριστός μάλιστα προσέλαβε τέλεια ανθρώπινη φύση από σώμα και λογική ψυχή και υπήρξε αναμάρτητος. Ο Υιός τελικά και Λόγος του Θεού έφερε τη σωτηρία εξ αιτίας της πραγματικής σάρκωσής Του, καθώς υπήρξε πάντοτε παριστάμενος στον πατέρα δια του οποίου τα πάντα εποίησε. Η σάρκωσή μάλιστα δε συνέβη κατά φαντασία (δόκηση) ή τροπή, αλλά πραγματικά ως τέλειος άνθρωπος<ref>Το κομμάτι αποτελεί απόδοση του ''"Εις την αίρεσιν Νοητού, 17"''</ref>.
Ο Χριστός λοιπόν είναι Υιός Θεού και Υιός ανθρώπου, κατά το οποίο το [[κτιστό]] και το άκτιστο, το θείο και το ανθρώπινο ενώνονται<ref>Εις τον Δανιήλ 4, 39</ref>. Η Χριστολογία βέβαια του Ιππόλυτου πάντοτε προσδιορίζεται από τον αγώνα κατά των Μοναρχιανών και ειδικά του Νοητού, που έλεγε πως Υιός και Πατήρ είναι το ίδιο πρόσωπο (Υιοπάτωρ), με διαφορετικό προσωπείο. Σε αυτό το σημείο ο Ιππόλυτος τονίζει αγιογραφικά χωρία που δείχνουν ξεκάθαρα τη σάρκωση του Υιού (π.χ. ''Ιω. 16, 28. Πράξεις 10, 36''). Έτσι εξαίρει τη θεότητα του Ιησού, αλλά και την ανθρωπότητα, ώστε να αντιμετωπίζει τις αμφίπλευρες στρεβλώσεις των μοναρχιανών και των Δοκητών. Ο Ιππόλυτος μάλιστα αναφέρει πως το μυστήριο της σαρκώσεως είναι άρρητο και ακατανόητο και αποτελεί ''"ανεκδιήγητη τέχνην"''<ref>Εις την αίρεσιν του Νοητού 16</ref>. Προς της ενανθρωπήσεώς του ήταν άσαρκος και ''"τέλειος Υιός Θεού αποδεδειγμένος...εν ουρανώ σαρξ ουκ ην"'', ενώ παραμένει σε αδιάστατη κοινωνία με τον πατέρα, παρά τη σάρκωσή Του, όπως άλλωστε και η θεία φύση με την ανθρώπινη στο ένα πρόσωπο του Χριστού<ref>Κ. Σκουτέρης, ενθ.αν., σελ. 453</ref>
===Εκκλησία===