Τα ''Συναξάρια'', εκτός των βίων και των μαρτυρίων αγίων, αναφέρονται επίσης σε γεγονότα από τη ζωή του [[Χριστός|Χριστού]] ή της [[Θεοτόκος|Θεοτόκου]], μνημονεύονται σε αυτά [[άγγελοι]], [[προφήτες]] και άλλα πρόσωπα της [[Παλαιά Διαθήκη|Π. Διαθήκης]], τιμούνται [[Κτήτορας|κτήτορες]] ή ανακαινιστές [[Μονή|μονών]], επίσης βασιλείς και αρχιερείς, αναφέρονται σε [[Θαύμα|θαύματα]] ή σημαντικά γεγονότα όπως η σύγκληση μιας [[Σύνοδος|Συνόδου]], η ανεύρεση ή μετακομιδή [[Ιερά Λείψανα|ιερού λειψάνου]] και τα εγκαίνια ναού, αλλά περιγράφουν επίσης και θλιβερά γεγονότα, όπως είναι ένας λοιμός ή ένας σεισμός, είτε μνημονεύουν τη σωτηρία μιας πόλεως και άλλα παρόμοια<ref>Παπαδόπουλος, ''Αγιολογία'', ό.π.</ref>. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά στο ''Μηνολόγιο'' του ''Βασιλείου Β΄'' όπου στις 7 Αυγούστου μνημονεύεται η κατάλυση ''"των Περσών και των Αβάρων"''<ref>''PG'' 117,573D.</ref>, γεγονός που αφορά τη λύτρωση από μια πολύ δύσκολη στιγμή για την [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία]] (επί αυτοκράτορα ''Ηρακλείου'', το έτος 626), κατά τη διάρκεια της οποίας ''"ο πατριάρχης Σέργιος με κηρύγματα, ολονύχτιες ακολουθίες και κατανυκτικές λιτανείες διατήρησε άγρυπνο τον θρησκευτικό ενθουσιασμό του πληθυσμού, και οι έμπειροι φρουροί αντέκρουσαν όλες τις επιθέσεις των εχθρών"''<ref>Ostrogorsky Georg, ''Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους'', τόμ. Α΄, 7η έκδ., Ιστορικές Εκδόσεις Στέφανος Δ. Βασιλόπουλος, Αθήνα 2002, σελ. 169.</ref>.

Σημαντικές πηγές για τα κείμενα αυτά αποτελούν το πολύτομο έργο ''Acta Sanctorum'' (AASS), edd. Socii Bollandiani, Antverpiae 1643 κ.ε. (μέσα στους τόμους του οποίου έχει εκδοθεί και το περίφημο ''Συναξάρι της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως'', που διαμορφώθηκε τον 10ο αιώνα<ref>Τσάμης, ''Αγιολογία...'', ό.π., σελ. 32.</ref>), το ειδικό περιοδικό των ''Βολλανδιστών'' (Ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί του βελγικού Ιησουιτικού τάγματος, με επιστημονικό, αγιολογικό έργο) με τίτλο ''Analecta Bollandiana'' (δημοσιεύεται από το 1882 κ.ε.) αλλά και η συλλογή του Jacques-Paul Migne, ''Patrologia Graeca'' (161 τόμοι)<ref>Καραγιαννόπουλος, ''Πηγαί...'', ό.π.</ref>. Το πιο γνωστό νεότερο ''Συναξάρι'' συντάχθηκε από τον [[Νικόδημος Αγιορείτης|Νικόδημο τον Αγιορείτη]] (''Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, Βενετία 1819''), ενώ, με προσθήκες στον ''Συναξαριστή'' του Νικόδημου εκδόθηκε ο ''Μέγας Συναξαριστής'' (τόμοι 12, Αθήνα 1889-1896 και σε νεότερη έκδοση με διορθώσεις και αλλαγές από τον Βίκτ. Ματθαίου, το 1964), ενώ σημαντική είναι και η εργασία του ''Σωφρ. Ευστρατιάδη'' που εκδόθηκε με τίτλο ''Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας'' (πρώτη έκδοση 1935)<ref>Τσάμης, ''Αγιολογία...'', ό.π., σελ. 33.</ref>.