Αλλαγές

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Μνήμη νεκρών

1.798 bytes προστέθηκαν, 13:48, 20 Μαρτίου 2009
Η καταβολή του μυστηρίου
==Τα μνημόσυνα στην ιστορία της εκκλησίας==
===Η καταβολή του μυστηρίου===
Το ''μυστήριο'' αυτό, το οποίο προβλέπει την καθιέρωση ειδικών τελετών εις μνήμην των νεκρών και δεήσεων υπέρ αυτών, οφείλεται κατά πρώτον σε ''"δογματικούς λόγους"'', δηλαδή στην πίστη ότι η Εκκλησία αποτελεί κοινωνία όχι μόνο ζώντων αλλά και κεκοιμημένων και στην πίστη σε μετά θάνατο ζωή<ref>"Μνημόσυνα", ''Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια'' (ΘΗΕ), τόμ. 8, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1966, στ. 1226.</ref>. Στους [[ιουδαίος|ιουδαίους]] αλλά και στους ειδωλολάτρες υπήρχαν ειδικές ''"προς τιμήν και μνήμην των νεκρών τελεταί"'', οι οποίες αναμφίβολα ''"εξωτερικώς τουλάχιστον επέδρασαν προς καθιέρωσιν παρομοίων...λειτουργικών εκδηλώσεων"'' αφού όχι μόνο δεν ήταν αντίθετες προς την ορθή πίστη, αλλά επιπλέον, αποκτούσαν ένα νέο, ''"εν Χριστώ νόημα"''<ref>''ΘΗΕ'', τόμ. 8 (1966), ό.π.</ref>. Μαρτυρίες για προσευχή υπέρ κακοιμημένων εμφανίζονται ήδη στην [[Παλαιά Διαθήκη]]. Το εδάφιο ''Β΄ Μακ. 12,43'', όπου ο [[Ιούδας ο Μακκαβαίος]] προσέφερε θυσία υπέρ πεσόντων για εξιλασμό των αμαρτιών, είναι ''"εν τη Γραφή αρχαιότατη μαρτυρία των μνημοσυνών"''<ref>Ανδρούτσος Χρήστος, 'Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας', Αστήρ, Αθήνα1956 Αθήνα 1956 (c1907), σελ. 427.</ref>:
:''"...συγκέντρωσε συνεισφορές από κάθε άντρα κι έστειλε στα Ιεροσόλυμα δύο χιλιάδες δραχμές ασήμι, για να χρηματοδοτήσει μια θυσία για την εξιλέωση της αμαρτίας. Αυτή τη θεάρεστη πράξη την έκανε επειδή πίστευε πως υπάρχει ανάσταση νεκρών. Γιατί αν δεν πίστευε ότι θ' αναστηθούν αυτοί, που λίγο πριν είχαν σκοτωθεί, θα ήταν περιττό κι ανόητο να προσεύχεται γι' αυτούς. Εξάλλου ο Ιούδας ήταν βέβαιος ότι όσοι πέθαιναν έχοντας πίστη στο θεό, θα είχαν εξαιρετική μεταχείριση· γι' αυτό επρόκειτο για μια άγια και θεάρεστη σκέψη. Έτσι, έκαναν τη θυσία για την εξιλέωση των νεκρών, ώστε οι τελευταίοι ν' απαλλαγούν από την αμαρτία που είχαν διαπράξει"''<ref>''Β΄ Μακ. 12,43'', μτφρ από: ''Η Αγία Γραφή'' (Παλαιά και Καινή Διαθήκη), Μετάφραση από τα πρωτότυπα κείμενα, Βιβλική Εταιρεία, Αθήνα 1997, σελ. 767.</ref>.
:''"Την εικοστή τέταρτη μέρα του ίδιου μήνα, οι Ισραηλίτες άρχισαν νηστεία. Φορούσαν πένθιμα ρούχα και έριχναν χώμα στο κεφάλι τους. Αυτοί είχαν χωριστεί από όλους τους μη Ιουδαίους που υπήρχαν στην περιοχή τους και είχαν συγκεντρωθεί για '''να εξομολογηθούν τις αμαρτίες''' τις δικές τους '''και των προγόνων τους'''. Επί τρεις ώρες στέκονταν όρθιοι στις θέσεις τους κι άκουγαν την ανάγνωση από το βιβλίο του νόμου του Κυρίου, του θεού τους και για άλλες τρεις ώρες '''έμεναν γονατιστοί ενώπιον του Κυρίου του θεού τους για να του ζητήσουν συγχώρηση'''"''<ref>''Νεεμ. 9,1-3'', μτφρ από: ''Η Αγία Γραφή'' (Παλαιά και Καινή Διαθήκη), Μετάφραση από τα πρωτότυπα κείμενα, Βιβλική Εταιρεία, Αθήνα 1997, σελ. 635.</ref>.
Παρόμοιες τελετές εμφανίζονται και στο ''Τωβίτ 4,17''<ref>''ΘΗΕ'', τόμ. 8 (1966), στ. 1226.</ref>. Στην αρχαία εκκλησία, φαίνεται πως καθιερώθηκαν τα μνημόσυνα ως τελετές, κατά το δεύτερο αιώνα<ref>Βλάσιος Φειδάς, Εκκλησιαστική Ιστορία, σελ. 287</ref>. Η καθιέρωση τους συντελέστηκε ''"επί της βάσης της παραδόσεως αυτής (τιμή γενεθλίου ημέρας των μαρτύρων) υπέρ των κεκοιμημένων"''<ref>ο.π.</ref>. Τα μνημόσυνα ήταν μία συνήθεια η οποία υπήρχε και στον Στον ειδωλολατρικό κόσμο. Μάλιστα , τελούνταν και μνημόσυνα γεύματα κατά την τρίτη, ενάτη και τριακοστή ημέρα από την αποδημία του θανόντος<ref>Βασίλειος Στεφανίδης, Εκκλησιαστική ιστορία, σελ. 120</ref>. Αυτά, με ''"Κατ εξωτερικήν αναλογίαν εισήχθησαν και στο χριστιανισμό"''<ref>ο.π.</ref>αλλά με δογματική κατοχύρωση από την [[Αγία Γραφή]] και την [[Ιερά Παράδοση]], όπου και ορίστηκε από τις [[Αποστολικές Διαταγές]]<ref>Αποστολικαί Διαταγαί 8, 42</ref> πως θα τηρούνται για τη μνήμη των νεκρών την τρίτη, ενάτη και τεσσαρακοστή ημέρα. Η Πλέον, η τρίτη ημέρα αυτή αποκλήθηκε γενέθλιος συμβόλιζε την τριήμερη παραμονή του [[Χριστός|Χριστού]] στον τάφο ή την [[Αγία Τριάδα]], η έννατη ημέρασυμβόλιζε τα εννέα τάγματα των αγγέλων, ενώ η τεσσαρακοστή αντικατέστησε την τριακοστή καθώς ''"Μωσήν γαρ ούτως ο λαός επένθησεν"''<ref>''ΘΗΕ'', τόμ. 8 (1966), στ. 1227.</ref>. Τα ετήσια μημόσυνα, δεν τελούνταν πλέον κατά την επέτειο επί της γεννήσεως του νεκρού όπως αποκαλείτο και από τους στους εθνικούς, αλλά με ένα τελείως διαφορετικό περιεχόμενοκατά την ημέρα της αληθινής, αφού πλέον εορταζόταν ως ουράνιας γεννήσεως<ref>''"επέτειος της εις ουρανούς αναγεννήσεως"ΘΗΕ'', τόμ. 8 (1966), ό.π.</ref><ref>Β. Στεφανίδης, ενθ.αν.</ref>.
===Το μυστήριο στην εποχή του Διονυσίου Αρεοπαγίτη (6ος αι.)===
4.720
επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης