Αλλαγές

====Η Χρυσοστομική υπεράσπισηΣυμπεράσματα====

 Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τελικά αν ήταν αντισημίτης το γεγονός όμως της χρήσης αποσπασμάτων από τις ομιλίες του για άλλους σκοπούς δεν ευθύνεται ο Χρυσόστομος θα πρέπει . Καταρχάς οι ομιλίες αυτές δεν ήταν στην πραγματικότητα κατά των εβραίων, αλλά κατά των ιουδαϊζόντων χριστιανών οι οποίοι είχαν παρασυρθεί σε σημείο που να ανατρέξουμε συμμετέχουν σε εορτασμούς στις αναφορές στα κείμενά συναγωγές<ref>''"...his eight sermons—traditionally called Against the Jews—are not really addressed to the Jews, but to these Christian “Judaizers”...these Christians took part in the Jewish festival celebrations in the synagogue"'' (Oskar Skarsaune, ''In the Shadow of the Temple - Jewish Influences on Early Christianity'', Downers Grove, InterVarsity Press, 2002, σελ. 436-437).</ref>. Επίσης, είχαν θρησκευτικό-τυπολογικό περιεχόμενο και όχι φυλετικό-ρατσιστικό<ref>''"In my view, the patristic texts that appear to modern readers to be anti-Semitic in most cases have a typological reference and are based on a specific approach to the interpretation of Scripture—the analogy of faith—which assesses each particular text in relation to the whole trend of the history of revelation and which views the difference between Jew and Gentile under christological assumptions and not merely as a matter of genetics or race. Even in their harshest strictures against Judaizing threats to the gospel, they did not consider Jews as racially or genetically inferior people, as modern anti-Semites are prone to do"'' ("On Misogyny and Anti-Semitism", ''ACCS Introduction and Bibliographic Information'' (Ancient Christian commentary on Scripture), Downers Grove, InterVarsity Press, 2005, σελ. xxv.</ref> ενώ, επιπλέον, ο Χρυσόστομος ''"δεν συνιστούσε το μίσος και την προσωπική αποστροφή"'' και άρα ''"δεν διαπνεόταν από κανένα είδος αντισημιτισμού, όπως τον κατηγορούν"''<ref>Μεταλληνός Δ. Γεώργιος, ''Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;'', 3η έκδ., Αρμός, 2003, σελ. 82.</ref>. Μιλάει, ''"όχι διότι έχει προγραμματική ιδεολογική αντίθεση προς τους ιουδαίους, άλλα μόλις προκύπτει το ποιμαντικό πρόβλημα στο γεγονός που δείχνει ότι αιτία των Ομιλιών τουδεν είναι ο αντισημιτισμός"''<ref>Μεταλληνός, ό.π.</ref>. Παρά το γεγονός ότι ο Χρυσόστομος αναφερόταν με αυτόν τον τρόπο στους Εβραίους επίσης δεν συνάγεται ότι τους μισούσε, αλλά χρησιμοποιούσε ενα ρητορικό σχήμα της εποχής, το λεγόμενο ψόγο, που σε καθε περίπτωση ήταν διαδεδομένος<ref>{{cite book |author=Lindemann, Albert S. |title=Esau's Tears: Modern Anti-Semitism and the Rise of the Jews |publisher=Cambridge University Press |location=Cambridge, UK |year=2000 |pages=33-34 |isbn=0-521-79538-9 |oclc= |doi= |accessdate=}}</ref>. Εκεί ρίχνοντας μια πιο εμπεριστατωμένη ματιά αντιλαμβανόμαστε Με την προσεκτική μελέτη των κειμένων του Χρυσοστόμου, γίνεται αντιληπτό ότι η επιθετική αυτή συμπεριφορά έχει να κάνει όχι με κάποια εγκατεστημένη ιδεοληψία του Χρυσοστόμου, αλλά με τον κατεξοχήν στόχο που θέτει ο [[Χριστός]]<ref>Στυλιανός Παπαδόπουλος (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Β, σελίδα 254</ref>. Τη σωτηρία του ανθρώπου. Έτσι στο ''Κατά Ιουδαίων''<ref>(Kατά Ιουδαίων Α΄ 1 PG 48, 884)</ref> γίνεται εμφανές ότι ο ίδιος δεν καταφέρεται σε βάρος τους γιατί έχει προγραμματική ιδεολογική αντίθεση με τους Ιουδαίους, αλλά ενσκύπτει στο πρόβλημα μόλις αυτό προκύπτει, από τη συμπεριφορά που προκάλεσαν, περιτριγυρίζοντας Χριστιανούς. Δηλαδή ομιλεί μιλά με τέτοιο τρόπο για να προστατέψει. Οι σκληρές εκφράσεις όπως «''"άθλιοι"''», «''"δείλαιοι"''», «''"άρπαγες"''», «''"πλεονέκτες"''»<ref>( Κατά Ιουδαίων Δ΄ 1 PG 48, 871 )</ref> έχει να κάνει με τη συμπεριφορά απέναντι στο [[Χριστός|Χριστό]] ο οποίος τους αποκαλύφθηκε και αυτοί του συμπεριφέρθηκαν το γνωστό τρόποτροπο. Και αναρωτιέται «''τι : «τι αθλιότερον τούτου;».  Όμως ''»"ποτέ δεν συνέστησε στους χριστιανούς να μη συναλλάσσονται ή να μη χαιρετούν τους ιουδαίους. Επίσης στο ίδιο κείμενο φέρεται Πολύ περισσότερο δεν συνέστησε να μη ζητάει κανενός είδους δίωξη τους μισούν ή μίσος, αλλά να τους καταδιώκουν. Αυτό που ζητούσε και συνιστούσε μόνο ήταν να μη συμμερίζονται τη την θρησκευτική ζωή τους"''<ref>Μεταλληνός, στο ίδιο.</ref>. Επίσης είναι αληθές ότι κατά γενική ομολογία η γλώσσα του Χρυσοστόμου ήταν σκληρή αντίστοιχα και για τους [[Αρειανισμός|Αρειανούς]], τους [[Ανόμοιοι|ανομοίους]], τους [[Γνωστικοί|γνωστικούς]] αλλά και τους πλουσίους και άρχοντες που έκαναν έκλυτο, προκλητικό βίο, τους οποίους μάλιστα ονόμαζε ''"λύκους"''<ref>"Ιωάννης ο Χρυσόστομος", ''Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια'', τόμ. 6, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1965, στ. 1189.</ref>. Άρα θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι  Κατ' αυτό τον τρόπο, οι Ιουδαίοι δεν φαίνεται να χρίζουν ειδικής «''μεταχείρισης''» «μεταχείρισης» όπως ισχυρίζονται κάποιοι συγγραφείς, αλλά σε κάθε ομάδα ή έτερη δογματική αντίληψη η οποία αντιτίθεται στο ««νόμο του Θεού» δείχνει παρόμοια αντιμετώπιση. Άλλωστε είναι χαρακτηριστική η προσφώνηση του Γεωργίου Φλορόφσκι ως ''"προφήτη της καθολικής αγάπης"''νόμο <ref>[[Γεώργιος Φλορόφσκι]], Οι Ανατολικοί πατέρες του Θεού4ου αιώνα, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2006, σελίδα 378</ref>. Είναι χαρακτηριστικό πως ''» έχει παρόμοια αντιμετώπιση "όσοι μέμφονται το Χρυσόστομο για αντιιουδαϊσμό και αντισημιτισμό αποφεύγουν να μελετήσουν τη θεολογική θεμελίωση των απόψεών του για τους Ιουδαίους"''<ref>ο.π.</ref>. Χαρακτηριστικό είναι άλλωστε το χωρίο "Κατά Ιουδαίων Α΄ 1""''... όπου αναφέρει: :''"Μηδέ θαυμάσητε, ει αθλίους εκάλεσα τους Ιουδαίους. Όντως γαρ άθλιοι και ταλαίπωροι, τοσαύτα από των ουρανών αγαθά εις τας χείρας αυτών ελθόντα απωσάμενοι και ρίψαντες μετά πολλής της σπουδής. Ανέτειλεν εκείνοις πρώιμος ο της δικαιοσύνης ήλιος, κακείνοι μεν απώσαντο την ακτίνα και εν σκότει κάθηνται...Εκείνοι της ρίζης της αγίας ήσαν κλάδοι, αλλ εξεκλάσθησαν. Εκείνοι τους προφήτας ανέγνωσαν εκ πρώτης ηλικίας και τον προφητευθέντα εσταύρωσαν...Δια τούτο άθλιοι, ότι τα πεμφθέντα αυτοίς αγαθά αρπαζόντωνν έτερων και προς εαυτούς επισπωμένων, αυτοί διεκρούσαντο"''. Ο Χρυσόστομος υπερασπίστηκε δυναμικά τους χριστιανούς, και δεν ανεχόταν τον προσυλητισμό από τους Ιουδαίους<ref>Κατά Ιουδαίων Δ΄ 1: PG 48, 871</ref>, απειλή που ήταν μεγαλύτερη εξαιτίας της ισχυρής εβραϊκής κοινότητας που υπήρχε την εποχή εκείνη στην Αντιόχεια. Γι αυτό και ο λόγος του ήταν οξύς, σε αντίθεση με τα πιο ήπια κηρύγματα που έκανε στην [[Κωνσταντινούπολη|Κων/πολη]], όπου η απειλή για τους χριστιανούς ήταν μικρότερη<ref>''"Much of the patristic anti-Jewish material, however, was a response to the threat Judaism posed as an attractive alternative to Christianity. Thus, John Chrysostom’s anti-Jewish sentiments were expressed with greatest virulence in sermons that he delivered in CE 386 to 387 in Antioch—the home of a large, vibrant, and thriving Jewish community at this time (Wilken 1983; Harkins 1979). Sermons that Chrysostom delivered in Constantinople, which did not have a large Jewish community, were less virulent in tone (Grissom 1978: 217)"'' (Barbara Geller Nathanson, "Jews, Christians, and the Gallus Revolt in Fourth-Century Palestine", ''Biblical Archaeologist'', τεύχ. 49, American Schools of Oriental Research, 1986).</ref>.