Ελεγκτές, renameuser, Διαχειριστές
4.720
επεξεργασίες
Αλλαγές
μ
Ο ιδρυτής της Βυζαντινής ΑυτοκρατορίαςΣτην πραγματικότητα, μιλώντας για [[Κωνσταντίνος Α΄ ο Μέγας|Κωνσταντίνος Α΄ο Μέγαςπαπικό πρωτείο]] θεώρησε ότι το κράτος ήταν ο αναφερόμαστε επί της ουσίας για διαφορά αντιλήψεως σε σχέση με την ορατή οργάνωση της Εκκλησίας, ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση<ref>Ware Κάλλιστος (επίσκ. Διοκλείας), ''"φορέας"Η Ορθόδοξη Εκκλησία'' της θρησκείας στον κόσμο(μτφρ. Ροηλίδης Ι.), 4η έκδ. Επομένως, το κράτος έπρεπε να είναι χριστιανικό{{πηγή}}Ακρίτας, Αθήνα 2007, σελ. 87.</ref>. Αισθάνθηκε Αυτή η αντίληψη από πλευράς Δύσης, συμπεριελάμβανε την ευθύνη για το μήνυμα και το περιεχόμενο απαίτηση του χριστιανισμού και στήριξε [[Πάπας|Πάπα]] να διαθέτει την αυτοκρατορική απόλυτη εξουσία στη νέα θρησκείαόχι μόνο στα όρια της Δύσης, αλλά να εκτείνεται η δικαιοδοσία του και στην Ανατολή<ref>Ό.π., σελ. 86-87.</ref>. Εξ άλλου Αυτό, όπως ήταν αυτός που έθεσε φυσικό, προκαλούσε τριβές με τα ανατολικά Πατριαρχεία, καθώς οι Ορθόδοξοι απέδιδαν στον Πάπα το πλαίσιο των σχέσεων εκκλησίας πρωτείο τιμής, δεν μπορούσαν όμως να δεχτούν ότι ''"είναι όχι μόνο επίσκοπος Ρώμης και Πατριάρχης της Δύσης αλλά και κράτους{{πηγή}}τοποτηρητής του Χριστού στη γη, διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου και ανώτατος Ποντίφικας". ''
Στη Δύση αντίθετα αυξήθηκε η δύναμη Ένας Βυζαντινός εκκλησιαστικός συγγραφέας του 12ου αιώνα, ο [[Αρχιεπίσκοπος Νικομηδείας Νικήτας]], γράφει προς τον Πάπα: ''"Πολυφίλητε αδελφέ μου, δεν αρνούμαστε στη ρωμαϊκή εκκλησία την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των πέντε αδελφών Πατριαρχείων και η ανεξαρτησία αναγνωρίζουμε το δικαίωμά της εκκλησίας έναντι στην πιό τιμητική θέση στην Οικουμενική Σύνοδο. Αλλά έχει χωριστεί από μας από τις πράξεις της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας, με αποτέλεσμα τη διάθεση των Παπών να ελέγχουν τους κοσμικούς κυβερνήτες. Ανεφάνησαν εντάσεις μεταξύ όταν μέσω της Ρωμαϊκής Εκκλησίας και των ευρωπαίων βασιλιάδων επειδή η εκκλησία προσπάθησε να αναλάβει πολιτικό ρόλο{{πηγή}}. Αποτέλεσμα αυτής υπερηφάνειας ανέλαβε μια μοναρχία που δεν αρμόζει στη θέση της δράσης υπήρξε η ίδρυση των παπικών κρατών και η ανάπτυξη του αντίθετου φαινομένου του Παποκαισαρισμού."''
===Δογματικές Αντεγκλήσεις===Η Ανατολική Εκκλησία έτεινε πάντα στη θεολογική ερμηνεία δυσνόητων μεταφυσικών ερωτημάτων επηρεασμένη Οι δυτικοί θεολόγοι πρόβαλαν ορισμένες θεωρίες, που έμελλε να γίνουν αποδεκτές ως αληθινές για αιώνες, αργότερα όμως αναγνωρίστηκαν από την αρχαιοελληνική φιλοσοφία και τους πρώτους χριστιανούς θεολόγουςιστορικούς ως νόθες. Από αυτές ξεχωρίζουν ιδιαίτερα τρεις: Οι Ψευδοκλημεντίνιες Γραφές, των οποίων το ύφος ακολουθούσε την ελληνική οι Ψευδοισιδώρειες Διατάξεις και ελληνιστική φιλοσοφική παράδοση (η [[ΩριγένηςΔωρεά του Κωνσταντίνου|Ψευδοκωνσταντίνεια Δωρεά]], [[Κλήμης Αλεξανδρείας]]). Η Εκκλησία στη Δύση στράφηκε σε πιο πραγματιστικές αναζητήσεις ασχολούμενη με τη φύση του ανθρώπου και τον προσδιορισμό του τρόπου ζωής του σύμφωνα με την χριστιανική ηθική.
Ενδείξεις '''Η προσπάθεια να ανυψωθεί ο Πέτρος και η έδρα της επερχόμενης διάσπασης παρατηρούνται από το [[200]] μΡώμης.Χ. όταν οι εκκλησίες των δύο πλευρών ''' Οι Ψευδοκλημεντίνιες γραφές είναι συλλογή ομιλιών που αποδίδονταν λανθασμένα στον επίσκοπο της Αυτοκρατορίας διαφώνησαν για τον προσδιορισμό του Ρώμης [[ΠασχάλιοΠάπας Κλήμης Α΄|ΠασχαλίουΚλήμεντα]]. Οι ανατολικοί Χριστιανοί προσδιόρισαν το ([[Πάσχα93]] σύμφωνα με το εβραϊκό ημερολόγιο. Οι - [[Εβραίοι101]] γιόρταζαν ), ο οποίος προσπάθησε να επαναδιατυπώσει τη Διάβαση της ζωή του Αποστόλου Πέτρου. Σκοπός ήταν η ανύψωση του Πέτρου πάνω από τους άλλους Αποστόλους και ειδικότερα τον [[Ερυθρά θάλασσαΑπόστολος Παύλος|Ερυθράς θάλασσαςΑπόστολο Παύλο]] (Εβραϊκό Πάσχα) τη 14η μέρα , και η εμφάνιση της υπεροχής της Ρωμαϊκής Έδρας ως "Έδρας του μήνα Πέτρου" έναντι κάθε άλλης επισκοπής. ====Οι Ψευδοισιδώρειες Διατάξεις και η [[ΝισσάνΨευδοκωνσταντίνεια Δωρεά]]. Έτσι οι ανατολικοί έθεσαν τον εορτασμό ==== '''Η προσπάθεια νομιμοποίησης του Πάσχα τη "σωστή ημέρα" μετά το Εβραϊκό, ανεξάρτητα από την ημέραπρωτείου. '''
Οι δυτικοί Χριστιανοί προσδιόρισαν την ημέρα της Αναστάσεως την πρώτη Κυριακή μετά Αυτές οι διατάξεις είναι μια συλλογή, που συγκεντρώνεται τον 9ο αιώνα και αποτελείται από συνοδικούς κανόνες καθώς επίσης και από, ως επί το Εβραϊκό Πάσχαπλείστον, νόθα παπικά διατάγματα, τα οποία προστέθηκαν αργότερα. Ο [[Πάπας Βίκτωρ Α΄|Επίσκοπος Ρώμης Βίκτωρ]] ([[189]] - [[199]])Η προσπάθεια των συντακτών βρίσκεται στην ειδικευμένη πλαστογράφηση των κανονικών πηγών κατά τέτοιο τρόπο ώστε να αποδεικνύεται η υπεροχή του Πάπα. Η ιεροσύνη, υποστηρίζεται, μελέτησε το ζήτημα πως είναι πάνω από την πολιτική εξουσία και πρότεινε την τήρηση προϊστάμενος της Κυριακής. Οι ανατολικοί αρνήθηκαν να το δεχτούν και ιεροσύνης είναι ο Βίκτωρ διέκοψε τη μεταξύ τους κοινωνία για κάποιο διάστημα. Το [[222]] ο [[Ιππόλυτος]] συνέταξε έναν κατάλογο ημερομηνιών του Πάσχα βασισμένο σε έναν κύκλο 112 ετών. ΤέλοςΠάπας, ως εκ τούτου καθίσταται η [[Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας]] διευθέτησε το ζήτημα"Κεφαλή του κόσμου" (''caput orbis totius''). Οι Χριστιανοί συμφώνησαν γενικά να γιορτάζουν Αυτό το Πάσχα συμπέρασμα υποστηρίχθηκε και από μια άλλη νόθα πηγή, την πρώτη Κυριακή μετά το πρώτο πλήρες φεγγάρι Ψευδοκωνσταντίνεια δωρεά, στην οποία εμφανίζεται ο Μέγας Κωνσταντίνος να δωρίζει στον Επίσκοπο Ρώμης τη βασιλική εξουσία της εαρινής ισημερίαςθέσης του στη Ρώμη.
====Το Filioque====
===Το Παπικό Πρωτείο===
<small>Κύριο άρθρο [[Παπικό πρωτείο]]</small>
Ο επίσκοπος της Ρώμης πρεσβεύει ότι έχει την πρωτοκαθεδρία της δικαιοδοσίας σε όλες τις εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένων των Πατριαρχείων της Ανατολής. Θεωρεί ότι πρέπει να υπόκεινται σε αυτόν δεδομένου ότι ''"είναι όχι μόνο επίσκοπος Ρώμης και Πατριάρχης της Δύσης αλλά και τοποτηρητής του Χριστού στη γη, διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου και ανώτατος Ποντίφικας".''
Οι Βυζαντινοί δεν απασχολούνταν εάν η Δυτική Εκκλησία διοικούνταν συγκεντρωτικά, εφ' όσον δεν παρενέβαινε ο παπισμός στην Ανατολή. Ο Πάπας, εντούτοις, θεώρησε ότι η άμεση αρμοδιότητά του επεκτείνονταν στην Ανατολή όπως και στη Δύση και μόλις προσπάθησε να επιβάλει αυτήν την αξίωση στα Πατριαρχεία της Ανατολής, προέκυψε το πρόβλημα. Οι Έλληνες όρισαν στον Πάπα πρωτοκαθεδρία τιμής, αλλά όχι την καθολική υπεροχή που θεωρούσε η δυτική θεολογία ως οφειλόμενη. Ο Πάπας είδε το αλάθητο ως δικαίωμά αυθεντικής κύρωσης από τον Άκρο Αρχιερέα των αποφάσεων των Συνόδων ενώ οι Έλληνες υποστήριξαν ότι σε θέματα πίστης η τελική απόφαση στηρίζεται όχι στον Πάπα, αλλά στην απόφαση των Συνόδων όπου κυριαρχεί πλήρης ισότητα των επισκόπων. Εδώ διαπιστώθηκαν δύο διαφορετικές αντιλήψεις της ορατής οργάνωσης της Εκκλησίας.
Ένας Βυζαντινός εκκλησιαστικός συγγραφέας του 12ου αιώνα, ο [[Αρχιεπίσκοπος Νικομηδείας Νικήτας]], γράφει προς τον Πάπα: ''"Πολυφίλητε αδελφέ μου, δεν αρνούμαστε στη ρωμαϊκή εκκλησία την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των πέντε αδελφών Πατριαρχείων και αναγνωρίζουμε το δικαίωμά της στην πιό τιμητική θέση στην Οικουμενική Σύνοδο. Αλλά έχει χωριστεί από μας από τις πράξεις της, όταν μέσω της υπερηφάνειας ανέλαβε μια μοναρχία που δεν αρμόζει στη θέση της."''
Οι δυτικοί θεολόγοι πρόβαλαν ορισμένες θεωρίες, που έμελλε να γίνουν αποδεκτές ως αληθινές για αιώνες, αργότερα όμως αναγνωρίστηκαν από τους ιστορικούς ως νόθες. Από αυτές ξεχωρίζουν ιδιαίτερα τρεις: Οι Ψευδοκλημεντίνιες Γραφές, οι Ψευδοισιδώρειες Διατάξεις και η [[Δωρεά του Κωνσταντίνου|Ψευδοκωνσταντίνεια Δωρεά]].
====Οι Ψευδοκλημεντίνιες Γραφές====
'''Η προσπάθεια να ανυψωθεί ο Πέτρος και η έδρα της Ρώμης.'''
Οι Ψευδοκλημεντίνιες γραφές είναι συλλογή ομιλιών που αποδίδονταν λανθασμένα στον επίσκοπο της Ρώμης [[Πάπας Κλήμης Α΄|Κλήμεντα]] ([[93]] - [[101]]), ο οποίος προσπάθησε να επαναδιατυπώσει τη ζωή του Αποστόλου Πέτρου. Σκοπός ήταν η ανύψωση του Πέτρου πάνω από τους άλλους Αποστόλους και ειδικότερα τον [[Απόστολος Παύλος|Απόστολο Παύλο]], και η εμφάνιση της υπεροχής της Ρωμαϊκής Έδρας ως "Έδρας του Πέτρου" έναντι κάθε άλλης επισκοπής.
====Οι Ψευδοισιδώρειες Διατάξεις και η [[Ψευδοκωνσταντίνεια Δωρεά]]====
'''Η προσπάθεια νομιμοποίησης του πρωτείου.'''
Αυτές οι διατάξεις είναι μια συλλογή, που συγκεντρώνεται τον 9ο αιώνα και αποτελείται από συνοδικούς κανόνες καθώς επίσης και από, ως επί το πλείστον, νόθα παπικά διατάγματα, τα οποία προστέθηκαν αργότερα. Η προσπάθεια των συντακτών βρίσκεται στην ειδικευμένη πλαστογράφηση των κανονικών πηγών κατά τέτοιο τρόπο ώστε να αποδεικνύεται η υπεροχή του Πάπα. Η ιεροσύνη, υποστηρίζεται, πως είναι πάνω από την πολιτική εξουσία και προϊστάμενος της ιεροσύνης είναι ο Πάπας, ως εκ τούτου καθίσταται η "Κεφαλή του κόσμου" (''caput orbis totius''). Αυτό το συμπέρασμα υποστηρίχθηκε και από μια άλλη νόθα πηγή, την Ψευδοκωνσταντίνεια δωρεά, στην οποία εμφανίζεται ο Μέγας Κωνσταντίνος να δωρίζει στον Επίσκοπο Ρώμης τη βασιλική εξουσία της θέσης του στη Ρώμη.
→Αιτίες του Μεγάλου Σχίσματος
==Αιτίες του Μεγάλου Σχίσματος==
===Διαφορές στις σχέσεις μεταξύ εκκλησίας και κράτους (καισαροπαπισμός)Το Παπικό Πρωτείο=== <small>Κύριο άρθρο [[Παπικό πρωτείο]]</small>
Οι Βυζαντινοί δεν απασχολούνταν εάν η Δυτική Εκκλησία διοικούνταν συγκεντρωτικά, εφ' όσον δεν παρενέβαινε ο παπισμός στην Ανατολή. Ο Αυτοκράτορας παραμερίζοντας τον Πάπα ή τον Πατριάρχη έλεγχε Πάπας, εντούτοις, θεώρησε ότι η άμεση αρμοδιότητά του επεκτείνονταν στην Ανατολή όπως και στη Δύση και μόλις προσπάθησε να επιβάλει αυτήν την Ανατολική Εκκλησία{{πηγή}} σε μια προσπάθεια ομοίωσής αξίωση στα Πατριαρχεία της με Ανατολής, προέκυψε το πρόβλημα. Οι Έλληνες όρισαν στον Πάπα πρωτοκαθεδρία τιμής, αλλά όχι την Αυτοκρατορική εξουσία, καθολική υπεροχή που στην ''εθνική'' θρησκεία αντιπροσώπευσε ένα μίγμα ιερέα και βασιλιά, καθώς ως τότε θεωρούσε η αυτοκρατορική δύναμη θεωρειτο δυτική θεολογία ως μια γήινη αντανάκλαση της θεϊκής κυριαρχίας οφειλόμενη. Ο αυτοκράτορας Πάπας είδε το αλάθητο ως επικεφαλής της Εκκλησίας{{πηγή}}δικαίωμά αυθεντικής κύρωσης από τον Άκρο Αρχιερέα των αποφάσεων των Συνόδων ενώ οι Έλληνες υποστήριξαν ότι σε θέματα πίστης η τελική απόφαση στηρίζεται όχι στον Πάπα, προήδρευσε αλλά στην απόφαση των τοπικών και οικουμενικών Συνόδων και είχε το δικαίωμα να εγκρίνει όλους τους υποψηφίους για τη θέση του Πατριάρχη{{πηγή}}όπου κυριαρχεί πλήρης ισότητα των επισκόπων. Η εκκλησία στην Ανατολή ήταν ''"τμήμα του κρατικού οργανισμού"'' και επικράτησε το φαινόμενο του Καισαροπαπισμού{{πηγή}}Εδώ διαπιστώθηκαν δύο διαφορετικές αντιλήψεις της ορατής οργάνωσης της Εκκλησίας.
====Ο ορισμός του ΠασχαλίουΟι Ψευδοκλημεντίνιες Γραφές====
<small>Κύριο άρθρο [[Filioque]]</small>
Ο Johannes Grohe, μέλος της οργάνωσης [[Opus Dei]] και καθηγητής εκκλησιαστικής ιστορίας, σε μελέτη του υποστήριξε ότι μία πρώιμη μορφή του filioque είχε εμφανιστεί ήδη από το [[410]] σε κάποια εκκλησιαστική Σύνοδο στην [[Περσία]].
===Ο ορισμός του Πασχαλίου===Ενδείξεις της επερχόμενης διάσπασης παρατηρούνται από το [[200]] μ.Χ. όταν οι εκκλησίες των δύο πλευρών της Αυτοκρατορίας διαφώνησαν για τον προσδιορισμό του [[Πασχάλιο|Πασχαλίου]]. Οι ανατολικοί Χριστιανοί προσδιόρισαν το [[Πάσχα]] σύμφωνα με το εβραϊκό ημερολόγιο. Οι [[Εβραίοι]] γιόρταζαν τη Διάβαση της [[Ερυθρά θάλασσα|Ερυθράς θάλασσας]] (Εβραϊκό Πάσχα) τη 14η μέρα του μήνα [[Νισσάν]]. Έτσι οι ανατολικοί έθεσαν τον εορτασμό του Πάσχα τη "σωστή ημέρα" μετά το Εβραϊκό, ανεξάρτητα από την ημέρα. Οι δυτικοί Χριστιανοί προσδιόρισαν την ημέρα της Αναστάσεως την πρώτη Κυριακή μετά το Εβραϊκό Πάσχα. Ο [[Πάπας Βίκτωρ Α΄|Επίσκοπος Ρώμης Βίκτωρ]] ([[189]] - [[199]]), μελέτησε το ζήτημα και πρότεινε την τήρηση της Κυριακής. Οι ανατολικοί αρνήθηκαν να το δεχτούν και ο Βίκτωρ διέκοψε τη μεταξύ τους κοινωνία για κάποιο διάστημα. Το [[222]] ο [[Ιππόλυτος]] συνέταξε έναν κατάλογο ημερομηνιών του Πάσχα βασισμένο σε έναν κύκλο 112 ετών. Τέλος, η [[Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας]] διευθέτησε το ζήτημα. Οι Χριστιανοί συμφώνησαν γενικά να γιορτάζουν το Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά το πρώτο πλήρες φεγγάρι της εαρινής ισημερίας. ===Εικονομαχικές έριδες====
Η χρήση των εικόνων στη λατρεία υπήρξε ακόμα μία πηγή έντασης.
Μετά από αιώνες διαμάχης μεταξύ εικονολατρών και εικονοκλαστών η έβδομη Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας διευθέτησε το ζήτημα το [[787]], καταδικάζοντας τους εικονοκλάστες και προβαίνοντας στην αναστήλωση των εικόνων, διαχωρίζοντας σαφώς την τιμητική προσκύνηση από τη λατρεία. Η απόφαση αυτή τιμάται στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής με τον εορτασμό της [[Κυριακή της Ορθοδοξίας|Κυριακής της Ορθοδοξίας]].
===Ελάσσονες διαφορές===
