Αλλαγές

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Τερτυλλιανός

1.120 bytes προστέθηκαν, 14:33, 23 Νοεμβρίου 2009
μ
Εισαγωγή
===Εισαγωγή===
Η θεολογία του Τερτυλλιανού κατά βάση είναι αντιρρητική και προσδιορίζεται από την πολυμάθειά του και το νομική του αντίληψη. Κάτι τέτοιο διαφαίνεται από τη σύνταξη έργων κατά των [[Αίρεση|αιρετικών]] της εποχής, [[Γνωστικισμός|γνωστικών]] και [[Μοναρχιανισμός|μοναρχιανών]], αλλά και τη μνεία σε πολλές αιρετικές ομάδες. Στηρίχτηκε στο έργο προγενεστέτων συγγραφέων και ιδίως των [[Απολογητές|απολογητών]] και του Ειρηναίου<ref>Στ. Παπαδόπουλος, Πατρολογία Α΄, σελ. 360</ref>.
Σταθερή μέριμνά του ήταν η απόδειξη της αλήθειας της εκκλησίας. Το έργο του είναι επηρεασμένο από τον Ειρηναίο, γι αυτό και οι βασικές αρχές που ακολουθεί, καθοδηγούνται από τη σκέψη του. Υποστήριζε λοιπόν κι αυτός τον Κανόνα της Αλήθειας, ο οποίος προσδιοριζόταν από τον ένα και [[Αγία Τριάδα|τριαδικό Θεό]]<ref>Κ. Σκουτέρης, Ιστορία των Δογμάτων Α΄, σελ. 400</ref>. Εισάγει τους όρους ''trinitas'' και ''persona'', που πλέον θα καθιερωθούν στη δυτική θεολογική ορολογία, ενώ [[Αγία Γραφή]] και [[Ιερά Παράδοση]] θα αποτελέσουν τα όπλα του στην προάσπιση από τους αιρετικούς. Το ευαγγέλιο, κατά το μοντέλο της [[Παλαιά Διαθήκη|Παλαιάς Διαθήκης]], αποτελεί το νόμο.
Η περίπτωση του Τερτυλλιανού είναι πολύ σημαντική. Εκφράζει ένα κλίμα το οποίο βρέθηκε μεταξύ Αθηνών και Ρώμης. Ο ίδιος δηλαδή βρίσκεται ανάμεσα σε δύο παραδόσεις και νοοτροπίες, τις οποίες αφομοιώνει στη θεολογία του. Αποτέλεσμα ήταν το [[δόγμα]] να διατηρήσει τον Ελληνικό μανδύα του και ως τέτοιο να περάσει και στο λατινικό κόσμο<ref>Κ. Σκουτέρης, Ιστορία των Δογμάτων Α΄, σελ. 401</ref>. Η συνείδησή του όμως παραμένει εκκλησιαστική<ref>ο.π.</ref>, σε σημείο να παρουσιάζει μία ιδιομορφία. Η ιδιομορφία έγκειται στο ότι ακόμα και την εποχή που ο Τερτυλλιανός έφυγε από την εκκλησία, δεν εγκατέλειψε ριζικά την εκκλησιαστική θεολογική παράδοση, αφού θεωρεί αδιαπραγμάτευτες τις θεολογικές βάσεις του χριστιανισμού<ref>Στ. Παπαδόπουλος, Πατρολογία Α΄, σελ. 361</ref>.
Η θεολογία του χαρακτηρίζεται επίσης ως πρακτική και συγκεκριμένη. Δεν θεολόγησε αφηρημένα και στοχαστικά<ref>Κ. Σκουτέρης, Ιστορία των Δογμάτων Α΄, σελ. 400</ref> και προσπάθησε να αποκρούσει τις νοθεύσεις του περιβάλλοντος. Δεν θεωρείται διεξοδική, αλλά απέβη εξαιρετικά χρήσιμη για μεταγενέστερες θεολογικές ζυμώσεις<ref>Στ. Παπαδόπουλος, Πατρολογία Α΄, σελ. 360</ref>. Η παιδεία του που είχε λάβει όμως είχε παγιωθεί στη συνείδησή του , με αποτέλεσμα το νομικό πνεύμα να επεμβαίνει παρεμβαίνει σημαντικά στη θεολογία του. Η πίστη του είναι άδολη και θερμή, ενώ αναγνώριζε πως υπάρχουν πράγματα τα οποία δε μπορεί να προσεγγίσει ο άνθρωπος παρά μόνο με την οδό της [[Θεογνωσία|θεογνωσίας]].
==Υποσημειώσεις==
12.398
επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης