Αλλαγές

Ο θεσμός του μυστηρίου του γάμου πρέπει να τονιστεί ότι εξ αρχής διαφαίνεται μέσα από τις βιβλικές περιγραφές. Είναι χαρακτηριστικό πως ο ίδιος ο Θεός ευλογεί τους πρωτοπλάστους και παραγγέλλει αύξηση και πλήθυνση<ref>Γένεσις Α΄, 27, 28</ref>. Στην [[Καινή Διαθήκη]] ο ίδιος ο [[Ιησούς Χριστός]] επιβεβαιώνει πως το μυστήριο αυτό ευλογήθηκε κατά τη δημιουργία του ανθρώπου<ref>Κατά Ματθαίον 19, 3</ref>. Ταυτόχρονα σε άλλο σημείο παραγγέλλει να μην χωρίζονται οι συζευγμένοι και πως μάλιστα μία τέτοια ενέργεια πλέον θα είναι παρά φύση και παρά νόμον, αφού πλέον θα διατμηθεί η μία αυτή σάρκα<ref>παρ. Παν. Τρεμπέλα, ενθ.αν., 323</ref>. Πέραν των προλεγομένων ο Κύριος ευλόγησε το γάμο στην Κανά, τελώντας μάλιστα και σημείο δια της μετατροπής του ύδατος σε οίνο, ενώ ο [[Απόστολος Παύλος]] στην επιστολή [[Προς Εφεσίους|προς Εφεσίους]], καταδεικνύει τη μεγάλη σημασία του μυστηρίου αυτού, κηρύττοντας δεσμό αδιάλυτο και τονίζει πως περιπτώσεις αθέτησης των υποσχεθέντων ενώπιον Θεού μυστηρίου είναι αμάρτημα, ως μοιχεία<ref>Προς Εφεσίους, 5, 21-33</ref>. Ο θείος Παύλος θέλοντας επίσης να τονίσει το μεγαλειώδες σημείο του μυστηρίου αναφέρει πως γάμος ανδρός και γυναικός είναι εικόνα του γάμου της νύμφης εκκλησίας και του Κυρίου<ref>Ανδρούτσος Χρήστος, ''Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας'', Αστήρ, Αθήνα 1956 (c1907), σελ. 397.</ref>. Αυτή, μάλιστα, η περικοπή ''"είναι κατ’ εξοχήν ενδεικτική της όλης ιδιαζούσης χριστιανικής θεωρήσεως του γάμου κατά την ουσίαν και την σύναψιν αυτού. Αφ’ ετέρου και η μετέπειτα εκκλησιαστική παράδοσις υποδεικνύει εμμέσως ότι ο γάμος ως μυστηριακή πράξις έχει αποστολικήν την προέλευσιν"''<ref>"Γάμος", ''Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια'' (ΘΗΕ), τόμ.4, στ. 210.</ref>. Άλλωστε η Εκκλησία ''"θεωρεί την παρουσία του Χριστού στον γάμο της Κανά ως σημείο εξυψώσεως του γάμου, από τον ίδιο τον Χριστό, σε μυστήριο. Γι’ αυτό ανέκαθεν...τελούσε τον γάμο με ιερολογία, ως το μυστήριο με το οποίο μεταδιδόταν η Θεία Χάρη όπως μαρτυρούν τα αρχαία Ευχολόγια και οι Πατέρες"''<ref>"Γάμος", εγκυκλοπαίδεια ''Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα'', τόμ. 16, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 2004-2005.</ref>. Οι σχετικές μαρτυρίες για ιερολογία στον γάμο ξεκινούν από πολύ νωρίς. Ο Τερτυλλιανός τον 2ο αιώνα σημειώνει ότι τον ''γάμο τον συνάπτει η Εκκλησία...και τον επισφραγίζει η ευλογία'': :''"matrimonii quod ecclesia conciliat…et consignat benedictio"''<ref>''PL'' 1, 1302A.</ref> Αργότερα, και ο άγ. Αμβρόσιος (4ος αι.) αναφέρεται στην ιερατική ευλογία (''"Cum ipsum conjugium sacerdotali et benedictione sanctificari oporteat"''', PL 16, 984C), όπως και ο Μ. Βασίλειος στα μέσα του 4ου αιώνα: :''"Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας...προς κοινωνίας γάμου συνέλθητε, ο της φύσεως δεσμός, ο δια της ευλογίας ζυγός, ένωσις έστω των διεστώτων"''<ref>''PG'' 29,160.</ref>. Το ίδιο καταδεινύει και ο [[Τιμόθεος Αλεξανδρείας (κανόνες)|ΙΑ΄ κανόνας]] του ''Τιμοθέου Αλεξανδρείας'' (+385) με Οικουμενικό κύρος, αφού επικυρώθηκε ως ιερός κανόνας από την [[Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος]]: ''"εάν τις καλέση κληρικόν εις το ζεύξαι γάμον, ακούση δε τον γάμον παράνομον..."''. Ο [[Ιωάννης ο Χρυσόστομος]] αναφέρει ότι ''"εις την χριστιανικήν Ανατολήν η ιερατική ευλογία παρείχετο ήδη και κατά την μνηστείαν, επαναλαμβανόμενη πάντως και κατά την τέλεσιν του γάμου, ενώ, ως φαίνεται εκ του Τερτυλλιανού, εν τη Δύσει παρείχετο η ιερατική ευλογία μόνον κατά την σύναψιν του γάμου"''<ref>''ΘΗΕ'', τόμ.4, στ. 213-214.</ref> και γράφει στα μέσα του 5ου αιώνα: :''"τι τα σεμνά του γάμου εκπομπεύεις μυστήρια;...ιερέας καλείν και δι ευχών και ευλογιών την ομόνοιαν του συνοικεσίου συσφίγγειν"''<ref>''PG'' 54,443.</ref>.