12.426
επεξεργασίες
Αλλαγές
μ
→Αρχαιότατες διακρίσεις στη Θεοπνευστία της Αγίας Γραφής
'''Θεοπνευστία''' αποκαλείται ''"η διαρκής πνευματοκίνητη δύναμη της κοινότητας διαμέσου χαρισματικών φορέων"''<ref>Ν. Ματσούκα, Δογματική και Συμβολική Θεολογία Α, σελίδα 189</ref> η οποία αποτυπώνει ιστορικά γεγονότα και τη ζωή μίας κοινότητας σε μνημεία πολιτισμού. Η θεοπνευστία στην ορθόδοξη παράδοση συνδέεται άρρηκτα με την πνευματοκίνητη δύναμη που χαρίζει σε ορισμένους φορείς τη δυνατότητα να δουν το Θεό μέσα από μία εμπειρία γεγονότων. Ουσιαστικά θεοπνευστία είναι η θεοπτία<ref>ο.π., σελίδα 188</ref>. Έτσι όταν μιλάμε για θεοπνευστία εννοούμε τα γεγονότα που προηγούνται και καταγράφονται στην ιστορία και εν συνεχεία την κλήση της κοινότητας, όπου τα μέλη της αποκτούν μέσω της χάριτος τη δυνατότητα να δουν και να καταγράψουν αυτά τα γεγονότα. Αυτή η ενέργεια, δωρεά του Θεού δεν εννοείται σαν κάτι αφηρημένο ή μία έκτακτη ενέργεια, αλλά ως διαρκής παρουσία του ίδιου του Θεού, που αποτελεί βασικό πυρήνα για τη λειτουργία της κοινότητας<ref>ο.π.</ref>. Στη θεοπνευστία λοιπόν από τη μία πλευρά ικανώνονται φορείς που ανακοινώνουν, καταγράφουν και ερμηνεύσουν τα συντελεσμένα γεγονότα τα οποία έχουν βιώσει και ζήσει στο πλαίσιο της κοινότητας και από την άλλη μεριά προφυλάσσονται από την πλάνη<ref>ο.π.</ref>.
== Αρχαιότατες διακρίσεις στη Θεοπνευστία Η έννοια της Αγίας Γραφής θεοπνευστίας στην κοινότητα και στην Αγία Γραφή =====Η έννοια της θεοπνευστίας===''"Τα ιερά κείμενα της κοινότητας, γίνονται καρπός μιας εμπειρίας, την οποία γεύεται ολόκληρη η κοινότητα και αποτελούν υπομνηματισμό των γεγονότων και της σημασίας τους"''<ref>N. Ματσούκας, Δογματική και Συμβολική Θεολογία Α΄, σελίδα 188</ref>. Τα γεγονότα πάντα έχουν δύο όψεις. Αφενώς Αφενός την ιστορική τους διάσταση, αφετέρου τη σημασία τους. Αυτή η σημασία όμως των γεγονότων μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από τη ζωντανή κοινότητα, διαμέσου των χαρισματικών φορέων<ref>ο.π.</ref>. Άλλωστε αυτό το νόημα έχει στη βιβλική ιστορία η κλήση ενός λαού και εν συνεχεία η κλήση χαρισματικών φορέων. Αν υπάρξει οποιαδήποτε διάσπαση μεταξύ κοινότητας και φορέων του σώματος, τότε δε μπορεί να γίνει λόγος για εμπειρία, θεολογία, θεοπτία, θεοπνευστία<ref>ο.π.</ref>. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι η θεοπνευστία δεν μπορεί κατά κανένα τρόπο, εν αντιθέση αντιθέσει με την δυτική θεώρηση καθολικών και προστεσταντών, να νοηθεί ως μία έκτακτη χορήγηση ενέργειας ή δωρεάς, ως υπαγόρευση ή ως προνόμιο ορισμένων φορέων απομονωμένων από το λειτουργικό σώμα μιας ιστορικής κοινότητας<ref>ο.π.</ref>. Μία τέτοια αντίληψη θα αποτελούσε μία μηχανική ή "μαγική" κίνηση στο πλαίσιο της κοινότητας. Αντιθέτως στην πατερική σκέψη η θεοπνευστία ''"είναι η εμπειρία της θείας παρουσίας από την πλευρά της κοινότητας ως έργο ενός αγώνα, μιας άσκησης και ενός επίμονου οδοιπορικού προς την τελείωση"''<ref>ο.π. 189</ref>. Γι αυτό και η ορθόδοξη θεολογία δε γίνεται να αντιληφθεί κανένα άλλο δρόμο και καμία απόκλιση αυτής της θεώρησης, ειδάλλως ενέχει ο κίνδυνος της διάβρωσης και της ενότητας της Αγίας Γραφής, αφού τα κριτήρια δε θα είναι η εμπειρία και η ιστορία της [[Θεία Οικονομία|θείας οικονομίας]], αλλά κάποια κτιστά αντικείμενα, αναβιώνοντας σχολαστικές μεθοδολογίες<ref>ο.π.</ref>.
===Θεοπνευστία και Αγία Γραφή===
Η διάκριση των βιβλίων της [[Αγία Γραφή|Αγίας Γραφής]] σε Θεόπνευστα και μη Θεόπνευστα έχει ξεκινήσει πριν την εμφάνιση του Χριστιανισμού. Ήδη κατά τη ''ραββινική Ιουδαϊκή αντίληψη'', επιχειρήθηκε να περιορισθούν τα Θεόπνευστα βιβλία της ''Αγίας Γραφής'', μόνο στο χρονικό διάστημα μεταξύ του [[Μωυσής|Μωυσέως]] και του βασιλιά των Περσών ''Αρταξέρξη του Α΄ του Μακρόχειρα'' (465 - 424 π.Χ.)<ref>Πρβλ. Φλαβίου Ιωσήπου, "Περί αρχαιότητος Ιουδαίων, Κατά Απίωνος, Λόγ. Α΄, 8, στο: "Τα ευρισκόμενα" (έκδοση από G. Dindorfius), τόμ. Β΄, Parisiis 1929, σελ. 340-341. Πρβλ. και Μητροπ. Μύρων Χρυσοστόμου Κωνσταντινίδου - Εμμ. Φωτιάδου, ''Έκθεσις περί των πηγών της θείας Αποκαλύψεως κατά την Ορθόδοξον Ανατολικήν Εκκλησίαν'', Θεσσαλονίκη 1971, σελ. 9 και εξής.</ref>. Μια τέτοια διάκριση όμως, έθετε φραγμό στη Θεοπνευστία προ και μετά από την εποχή εκείνη, και δεν έγινε σύμφωνα δεκτή από όλους<ref>Πρβλ. Αθ. Χαστούπη, Εισαγωγή, σελ. 547</ref>.
