Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του "Προς Μαγνησιείς Επιστολή του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου"

Από OrthodoxWiki
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
 
(6 ενδιάμεσες εκδόσεις από 2 χρήστες δεν εμφανίζονται)
Γραμμή 1: Γραμμή 1:
{{πηγές}}
+
Η '''προς Μαγνησιείς''' είναι μία από τις επτά γνήσιες επιστολές του [[Ιγνάτιος ο Θεοφόρος|Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου]] (+107/117 μ.Χ.<ref>Η κοίμηση του αγίου τοποθετείται στα '''''107/117''''' στο Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός, ''Πατρολογία'', τόμ. Α', έκδ. 4η, Αθήνα 2000, σελ. 178, και στα '''''107/118''''' στο Νικολαΐδης Ι. Νίκος, ''Αποστολικοί Πατέρες, Γραμματολογική και Θεολογική προσέγγιση', Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 176.</ref>).
H προς Τραλλιανοίς επιστολή του Αγίου Ιγνατίου, αποτελεί μία από τις 7 γνήσιες επιστολές του, η οποία συνετάχθει μεταξύ 98 και 107 μ.Χ.  
 
  
 
Στην επιστολή αυτή, είναι εμφανής ο ρόλος του [[επίσκοπος|Επισκόπου]], ως κέντρο της ενότητας της Εκκλησίας, στον οποίο πρέπει να υακούουν τα μέλη της τοπικής Εκκλησίας, για να ''ζουν κατά Ιησούν Χριστόν''. Στην επιστολή γίνεται εμφανής ο ρόλος του Επισκόπου, καθημένου εις τόπονκαι τύπον Θεού κατά τη [[Θεία Ευχαριστία]], περιστοιχιζόμενος από το Πρεσβυτέριο. Και ξεκάθαρα κατονομάζεται το Χριστιανικό ''θυσιαστήριο'', όπου προσφέρεται η αναίμακτη θυσία των Χριστιανών, δια του Χριστιανικού ιερατείου.
 
Στην επιστολή αυτή, είναι εμφανής ο ρόλος του [[επίσκοπος|Επισκόπου]], ως κέντρο της ενότητας της Εκκλησίας, στον οποίο πρέπει να υακούουν τα μέλη της τοπικής Εκκλησίας, για να ''ζουν κατά Ιησούν Χριστόν''. Στην επιστολή γίνεται εμφανής ο ρόλος του Επισκόπου, καθημένου εις τόπονκαι τύπον Θεού κατά τη [[Θεία Ευχαριστία]], περιστοιχιζόμενος από το Πρεσβυτέριο. Και ξεκάθαρα κατονομάζεται το Χριστιανικό ''θυσιαστήριο'', όπου προσφέρεται η αναίμακτη θυσία των Χριστιανών, δια του Χριστιανικού ιερατείου.
  
== Κείμενο ==
+
==Κείμενο==
 +
<div lang="grc" class="polytonic" style="font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;">
 +
Ἰγνάτιος, ὁ καὶ Θεοφόρος, τῇ εὐλογημένῃ ἐν χάριτι θεοῦ πατρὸς ἐν Χριστῷ· Ἰησοῦ τῷ· σωτῆρι ἡμῶν, ἐν ᾧ ἀσπάζομαι τὴν ἐκκλησίαν τὴν οὖσαν ἐν Μαγνησίᾳ τῇ πρὸς Μαιὰνδρῳ καὶ εὒχομαι ἐν θεῷ· πατρὶ καὶ ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ· πλεῖστα χαίρειν.
 
   
 
   
'''ΜΑΓΝΗΣΙΕΥΣΙΝ ΙΓΝΑΤΙΟΣ'''
+
I<br>
Iγνάτιος, ο και Θεοφόρος, τη ευλογημένη εν χάριτι θεού πατρός εν Χριστώ Ιησού τω σωτήρι ημών, εν ω ασπάζομαι την εκκλησίαν την ούσαν εν Μαγνησία τη προς Μαιάνδρω και ευχομαι εν θεώ πατρί και εν Ιησού Χριστώ πλείστα χαίρειν.
+
1 Γνοὺς ὑμῶν τὸ πολυεύτακτον τῆς κατὰ θεὸν ἀγάπης, ἀγαλλιώμενος προειλόμην ἐν πίστει Ἰησοῦ Χριστοῦ προσλαλῆσαι ὑμῖν. 2 καταξιωθεὶς γὰρ ὀνόματος θεοπρεπεστάτου, ἐν οἷς περιφέρω δεσμοῖς ᾄδω τὰς ἐκκλησίας, ἐν αἷς ἕνωσιν εὔχομαι σαρκὸς καὶ πνεύματος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ διὰ παντὸς ἡμῶν ζῆν, πίστεώς τε καὶ ἀγάπης, ἧς οὐδὲν προκέκριται, τὸ δὲ κυριώτερον Ἰησοῦ καὶ πατρός· ἐν ᾧ ὑπομένοντες τὴν πᾶσαν ἐπήρειαν τοῦ ἄρχοντος τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ διαφυγόντες θεοῦ τευξόμεθα.
 
+
 
+
II<br>
'''I (1)'''
+
1 Ἐπεὶ οὖν ἠξιώθην ἰδεῖν ὑμᾶς διὰ Δαμᾶ τοῦ ἀξιοθέου ὑμῶν ἐπισκόπου καὶ πρεσβυτέρων ἀξίων Βάσσου καὶ Ἀπολλωνίου καὶ τοῦ συνδούλου μου διακόνου Ζωτίωνος, οὗ ἐγὼ ὀναίμην, ὅτι ὑποτάσσεται τῷ· ἐπισκόπῳ ὡς χάριτι θεοῦ καὶ τῷ· πρεσβυτερίῳ ὡς νόμῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
 
+
1. Γνούς υμών το πολυεύτακτον της κατά θεόν αγάπης, αγαλλιώμενος προειλόμην εν πίστει Ιησού Χριστού προσλαλήσαι υμίν. 2. καταξιωθείς γαρ ονόματος θεοπρεπεστάτου, εν οίς περιφέρω δεσμοίς ιδών τας εκκλησίας, εν αις ένωσιν εύχομαι σαρκός και πνεύματος Ιησού Χριστού, του δια παντός ημών ζην, πίστεώς τε και αγάπης, ης ουδέν προκέκριται, το δε κυριώτερον Ιησού και πατρός· εν ω υπομένοντες την πάσαν επήρειαν του άρχοντος του αιώνος τούτου και διαφυγόντες, θεού τευξόμεθα.
+
III<br>
 
+
1 Καὶ ὑμῖν δὲ πρέπει μὴ συγχρᾶσθαι τῇ ἡλικίᾳ τοῦ ἐπισκόπου, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν θεοῦ πατρὸς πᾶσαν ἐντροπὴν αὐτῷ· ἀπονέμειν, καθὼς ἔγνων καὶ τοὺς ἁγίους πρεσβυτέρους οὐ προσειληφότας τὴν φαινομένην νεωτερικὴν τάξιν, ἀλλ ̓ ὡς φρονίμους1 ἐν θεῷ· συγχωροῦντας αὐτῷ·, οὐκ αὐτῷ· δέ, ἀλλὰ τῷ· πατρὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῷ· πάντων ἐπισκόπῳ. 2 εἰς τιμὴν οὖν ἐκείνου τοῦ θελήσαντος ἡμᾶς2 πρέπον ἐστὶν ἐπακούειν κατὰ μηδεμίαν ὑπόκρισιν· ἐπεὶ οὐχ ὅτι τὸν ἐπίσκοπον τοῦτον τὸν βλεπόμενον πλανᾷ· τις, ἀλλὰ τὸν ἀόρατον παραλογίζεται. τὸ δὲ τοιοῦτον οὐ πρὸς σάρκα λόγος, ἀλλὰ πρὸς θεὸν τὸν τὰ κρύφια εἰδότα.
 
+
'''II (2)'''
+
IV<br>
 
+
1 Πρέπον οὖν ἐστιν μὴ μόνον καλεῖσθαι Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ εἶναι· ὥσπερ καί τινες ἐπίσκοπον μὲν καλοῦσιν, χωρὶς δὲ αὐτοῦ πάντα πράσσουσιν. οἱ τοιοῦτοι δὲ οὐκ εὐσυνείδητοί μοι εἶναι φαίνονται διὰ τὸ μὴ βεβαίως κατ ̓ ἐντολὴν συναθροίζεσθαι.
1. Επεί ουν ηξιώθην ιδείν υμάς δια Δαμά του αξιοθέου υμών επισκόπου και πρεσβυτέρων αξίων Βάσσου και Απολλωνίου και του συνδούλου μου διακόνου Ζωτίωνος, ου εγώ οναίμην, ότι υποτάσσεται τω επισκόπω ως χάριτι θεού και τω πρεσβυτερίω ως νόμω Ιησού Χριστού.
+
 
+
V<br>
 
+
1 Ἐπεὶ οὖν τέλος τὰ πράγματα ἔχει καὶ πρόκειται τὰ δύο ὁμοῦ, τε θάνατος καὶ ἡ ζωή, καὶ ἕκαστος εἰς τὸν ἴδιον τόπον μέλλει χωρεῖν· 2 ὥσπερ γάρ ἐστιν νομίσματα δύο, ὃ μὲν θεοῦ, ὃ δὲ κόσμου, καὶ ἕκαστον αὐτῶν ἴδιον χαρακτῆρα ἐπικείμενον ἔχει, οἱ ἄπιστοι τοῦ κόσμου τούτου, οἱ δὲ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ χαρακτῆρα θεοῦ πατρὸς διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι ̓ οὗ ἐὰν μὴ αὐθαιρέτως ἔχωμεν τὸ ἀποθανεῖν εἰς τὸ αὐτοῦ πάθος, τὸ ζῆν αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν.
'''III (3)'''
+
 
+
VI<br>
1. Και υμίν δε πρέπει μη συγχράσθαι τη ηλικία του επισκόπου, αλλά κατά δύναμιν θεού πατρός πάσαν εντροπήν αυτώ απονέμειν, καθώς έγνων και τους αγίους πρεσβυτέρους ου προσειληφότας την φαινομένην νεωτερικήν τάξιν, αλλ’ ως φρονίμους εν θεώ συγχωρούντας αυτώ, ουκ αυτώ δε, αλλά τω πατρί Ιησού Χριστού, τω πάντων επισκόπω. 2. εις τιμήν ουν εκείνου του θελήσαντος ημάς πρέπον εστίν επακούειν κατά μηδεμίαν υπόκρισιν· επεί ουχ ότι τον επίσκοπον τούτον τον βλεπόμενον πλανά τις, αλλά τον αόρατον παραλογίζεται. το δε τοιούτον ου προς σάρκα ο λόγος, αλλά προς θεόν τον τα κρύφια ειδότα.
+
1 Ἐπεῖ οὖν ἐν τοῖς προγεγραμμένοις προσώποις τὸ πᾶν πλῆθος ἐθεώρησα ἐν πίστει καὶ ἠγάπησα, παραινῶ, ἐν ὁμονοίᾳ θεοῦ σπουδάζετε πάντα πράσσειν, προκαθημένου τοῦ ἐπισκόπου εἰς τόπον1 θεοῦ καὶ τῶν πρεσβυτέρων εἰς τόπον συνεδρίου τῶν ἀποστόλων, καὶ τῶν διακόνων τῶν ἐμοὶ γλυκυτάτων πεπιστευμένων διακονίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὃς πρὸ αἰώνων παρὰ πατρὶ ἦν καὶ ἐν τέλει ἐφάνη·. 2 πάντες οὖν ὁμοήθειαν θεοῦ λαβόντες ἐντρέπεσθε ἀλλήλους καὶ μηδεὶς κατὰ σάρκα βλεπέτω τὸν πλησίον, ἀλλ ̓ ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ· ἀλλήλους διὰ παντὸς ἀγαπᾶτε. μηδὲν ἔστω ἐν ὑμῖν, δυνήσεται ὑμᾶς μερίσαι ἀλλ ̓ ἑνώθητε τῷ· ἐπισκόπῳ καὶ τοῖς προκαθημένοις εἰς τύπον καὶ διδαχὴν ἀφθαρσίας.
 
+
 
+
VII<br>
'''IV (4)'''
+
1 Ὥσπερ οὖν ὁ κύριος ἄνευ τοῦ πατρὸς οὐδὲν ἐποίησεν, ἡνωμένος ὤν, οὔτε δι ̓ ἑαυτοῦ οὔτε διὰ τῶν ἀποστόλων· οὕτως μηδὲ ὑμεῖς ἄνευ τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῶν πρεσβυτέρων μηδὲν πράσσετε· μηδὲ πειράσητε εὔλογόν τι φαίνεσθαι ἰδίᾳ ὑμῖν, ἀλλ ̓ ἐπὶ τὸ αὐτὸ μία προσευχή, μία δέησις, εἷς νοῦς, μία ἐλπὶς ἐν ἀγάπῃ, ἐν τῇ χαρᾷ· τῇ ἀμώμῳ, ὅ ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός, οὗ ἄμεινον οὐδέν ἐστιν. 2 πάντες ὡς εἰς ἕνα ναὸν συντρέχετε θεοῦ, ὡς ἐπὶ ἓν θυσιαστήριον, ἐπὶ ἕνα Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ἀφ ̓ ἑνὸς πατρὸς προελθόντα καὶ εἰς ἕνα ὄντα καὶ χωρήσαντα.
 
+
1. Πρέπον ουν εστιν μη μόνον καλείσθαι Χριστιανούς, αλλά και είναι· ώσπερ και τινες επίσκοπον μεν καλούσιν, χωρίς δε αυτού πάντα πράσσουσιν. οι τοιούτοι δε ουκ ευσυνείδητοί μοι είναι φαίνονται δια το μη βεβαίως κατ’ εντολήν συναθροίζεσθαι.
+
VIII<br>
 
+
1 Μὴ πλανᾶσθε ταῖς ἑτεροδοξίαις μηδὲ μυθεύμασιν τοῖς παλαιοῖς ἀνωφελέσιν οὖσιν. εἰ γὰρ μέχρι νῦν κατὰ Ἰουδαϊσμὸν ζῶμεν, ὁμολογοῦμεν χάριν μὴ εἰληφέναι. 2 οἱ γὰρ θειότατοι προφῆται κατὰ Χριστὸν Ἰησοῦν ἔζησαν. διὰ τοῦτο καὶ ἐδιώχθησαν, ἐνπνεόμενοι ὑπὸ τῆς χάριτος αὐτοῦ, εἰς τὸ πληροφορηθῆναι τοὺς ἀπειθοῦντας, ὅτι εἷς θεός ἐστιν, ὁ φανερώσας ἑαυτὸν διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ὅς ἐστιν αὐτοῦ λόγος ἀπὸ σιγῆς προελθών,1  ὃς κατὰ πάντα εὐηρέστησεν τῷ· πέμψαντι αὐτόν.
 
+
'''V (5)'''
+
IX<br>
 
+
1 Εἰ οὖν οἱ ἐν παλαιοῖς πράγμασιν ἀναστραφέντες εἰς καινότητα ἐλπίδος ἦλθον, μηκέτι σαββατίζοντες, ἀλλὰ κατὰ κυριακὴν ζῶντες, ἐν ᾗ καὶ ἡ ζωὴ ἡμῶν ἀνέτειλεν δι ̓ αὐτοῦ καὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ὅν τινες2 ἀρνοῦνται, δι ̓ οὗ μυστηρίου ἐλάβομεν τὸ πιστεύειν, καὶ διὰ τοῦτο ὑπομένομεν, ἵνα εὑρεθῶμεν μαθηταὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ μόνου διδασκάλου ἡμῶν· 2 *  πῶς ἡμεῖς δυνησόμεθα ζῆσαι χωρὶς αὐτοῦ, οὗ καὶ οἱ προφῆται μαθηταὶ ὄντες τῷ· πνεύματι ὡς διδάσκαλον αὐτὸν προσεδόκων; καὶ διὰ τοῦτο, ὃν δικαίως ἀνέμενον, παρὼν ἤγειρεν αὐτοὺς ἐκ νεκρῶν.
1. Επεί ουν τέλος τα πράγματα έχει και πρόκειται τα δύο ομού, ό τε θάνατος και η ζωή, και έκαστος εις τον ίδιον τόπον μέλλει χωρείν· 2. ώσπερ γαρ εστιν νομίσματα δύο, ό μεν θεού, ό δε κόσμου, και έκαστον αυτών ίδιον χαρακτήρα επικείμενον έχει, οι άπιστοι του κόσμου τούτου, οι δε πιστοί εν αγάπη χαρακτήρα θεού πατρός δια Ιησού Χριστού, δι’ ου εάν μη αυθαιρέτως έχωμεν το αποθανείν εις το αυτού πάθος, το ζήν αυτού ουκ έστιν εν ημίν.
+
 
+
X<br>
 
+
1 Μὴ οὖν ἀναισθητῶμεν τῆς χρηστότητος αὐτοῦ. ἐὰν γὰρ ἡμᾶς μιμήσηται καθὰ πράσσομεν, οὐκέτι ἐσμέν. διὰ τοῦτο, μαθηταὶ αὐτοῦ γενόμενοι, μάθωμεν κατὰ Χριστιανισμὸν ζῆν. ὃς γὰρ ἄλλῳ ὀνόματι καλεῖται πλέον τούτου, οὐκ ἔστιν τοῦ θεοῦ. 2 *  ὑπέρθεσθε οὖν τὴν κακὴν ζύμην, τὴν παλαιωθεῖσαν καὶ ἐνοξίσασαν, καὶ μεταβάλεσθε εἰς νέαν ζύμην, ὅ ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός. ἁλίσθητε ἐν αὐτῷ·, ἵνα μὴ διαφθαρῇ τις ἐν ὑμῖν, ἐπεὶ ἀπὸ τῆς ὀσμῆς ἐλεγχθήσεσθε. 3 ἄτοπόν ἐστιν, Ἰησοῦν Χριστὸν λαλεῖν καὶ ἰουδαΐζειν. ὁ γὰρ Χριστιανισμὸς οὐκ εἰς Ἰουδαϊσμὸν ἐπίστευσεν, ἀλλ ̓ Ἰουδαϊσμὸς εἰς Χριστιανισμόν, ᾧ1 πᾶσα γλῶσσα πιστεύσασα εἰς θεὸν συνήχθη·.
'''VI (6)'''
+
 
+
XI<br>
1. Επεί ουν εν τοις προγεγραμμένοις προσώποις το παν πλήθος εθεώρησα εν πίστει και ηγάπησα, παραινώ, εν ομονοία θεού σπουδάζετε πάντα πράσσειν, προκαθημένου του επισκόπου εις τόπον θεού και των πρεσβυτέρων εις τόπον συνεδρίου των αποστόλων, και των διακόνων των εμοί γλυκυτάτων πεπιστευμένων διακονίαν Ιησού Χριστού, ος προ αιώνων παρά πατρί ην και εν τέλει εφάνη. 2. πάντες ουν ομοήθείαν θεού λαβόντες εντρέπεσθε αλληλους και μηδείς κατά σάρκα βλεπέτω τον πλησίον, αλλ’ εν Ιησού Χριστώ αλληλους δια παντός αγαπάτε. μηδέν έστω εν υμίν, ό δυνήσεται υμάς μερίσαι αλλ’ ενώθητε τω επισκόπω και τοις προκαθημένοις εις τύπον και διδαχήν αφθαρσίας.
+
1 Ταῦτα δέ, ἀγαπητοί μου, οὐκ ἐπεὶ ἔγνων τινὰς ἐξ ὑμῶν οὕτως ἔχοντας, ἀλλ ̓ ὡς μικρότερος ὑμῶν θέλω προφυλάσσεσθαι ὑμᾶς, μὴ ἐμπεσεῖν εἰς τὰ ἄγκιστρα τῆς κενοδοξίας, ἀλλὰ πεπληροφορῆσθαι ἐν τῇ γεννήσει καὶ τῷ· πάθει καὶ τῇ ἀναστάσει τῇ γενομένῃ ἐν καιρῷ· τῆς ἡγεμονίας Ποντίου Πιλάτου· πραχθέντα ἀληθῶς καὶ βεβαίως ὑπὸ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς ἐλπίδος ἡμῶν, ἧς ἐκτραπῆναι μηδενὶ ὑμῶν γένοιτο.
 
+
 
+
XII<br>
'''VII (7)'''
+
1 Ὀναίμην ὑμῶν κατὰ πάντα, ἐάνπερ ἄξιος ὦ. εἰ γὰρ καὶ δέδεμαι, πρὸς ἕνα τῶν λελυμένων ὑμῶν οὐκ εἰμί. οἶδα ὅτι οὐ φυσιοῦσθε· Ἰησοῦν γὰρ Χριστὸν ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς· καὶ μᾶλλον, ὅταν ἐπαινῶ ὑμᾶς, οἶδα, ὅτι ἐντρέπεσθε, ὡς γέγραπται, ὅτι ὀ δίκαιος ἑαυτοῦ κατήγορος.
 
+
1. Ώσπερ ουν ο κύριος άνευ του πατρός ουδέν εποίησεν, ηνωμένος ων, ούτε δι’ εαυτού ούτε δια των αποστόλων· ούτως μηδέ υμείς άνευ του επισκόπου και των πρεσβυτέρων μηδέν πράσσετε· μηδέ πειράσητε εύλογόν τι φαίνεσθαι ιδία υμίν, νους, μία ελπίς εν αγάπη, εν τη χαρά τη αμώμω, ό εστιν Ιησούς Χριστός, ου άμεινον ουδέν εστιν. 2. πάντες ως εις ένα ναόν συντρέχετε θεού, ως επί εν θυσιαστήριον, επί ένα Ιησούν Χριστόν, τον αφ’ ενός πατρός προελθόντα και εις ένα όντα και χωρήσαντα.
+
XIII<br>
 
+
1 Σπουδάζετε οὖν βεβαιωθῆναι ἐν τοῖς δόγμασιν τοῦ κυρίου καὶ τῶν ἀποστόλων, ἵνα πάντα, ὅσα ποιεῖτε, κατευοδωθῆτε σαρκὶ καὶ πνεύματι, πίστει καὶ ἀγάπῃ, ἐν υἱῷ· καὶ πατρὶ καὶ ἐν πνεύματι, ἐν ἀρχῇ καὶ ἐν τέλει, μετὰ τοῦ ἀξιοπρεπεστάτου ἐπισκόπου ὑμῶν καὶ ἀξιοπλόκου πνευματικοῦ στεφάνου τοῦ πρεσβυτερίου ὑμῶν καὶ τῶν κατὰ θεὸν διακόνων. 2 ὑποτάγητε τῷ· ἐπισκόπῳ καὶ ἀλλήλοις, ὡς Ἰησοῦς Χριστὸς τῷ· πατρὶ1 καὶ οἱ ἀπόστολοι τῷ· Χριστῷ· καὶ τῷ· πατρὶ2 ἵνα ἕνωσις ᾖ σαρκική τε καὶ πνευματική.
 
+
'''VIII (8)'''
+
XIV<br>
 
+
1 Εἰδώς, ὅτι θεοῦ γέμετε, συντόμως παρεκέλευσα3 ὑμᾶς. μνημονεύετέ μου ἐν ταῖς προσευχαῖς ὑμῶν, ἵνα θεοῦ ἐπιτύχω, καὶ τῆς ἐν Συρίᾳ ἐκκλησίας, ὅθεν οὐκ ἄξιός εἰμι καλεῖσθαι· ἐπιδέομαι γὰρ τῆς ἡνωμένης ὑμῶν ἐν θεῷ· προσευχῆς καὶ ἀγάπης, εἰς τὸ ἀξιωθῆναι τὴν ἐν Συρίᾳ ἐκκλησίαν διὰ τῆς ἐκκλησίας4 ὑμῶν δροσισθῆναι.
1. Μη πλανάσθε ταις ετεροδοξίαις μηδέ μυθεύμασιν τοις παλαιοίς ανωφελέσιν ούσιν. ει γαρ μέχρι νυν κατά Ιουδαϊσμόν ζώμεν, ομολογούμεν χάριν μη ειληφέναι. 2. οι γαρ θειότατοι προφήται κατά Χριστόν Ιησούν έζησαν. δια τούτο και εδιώχθησαν, ενπνεόμενοι υπό της χάριτος αυτού, εις το πληροφρηθήναι τους απειθούντας, ότι εις του υιού αυτού, ος εστιν αυτού λόγος από σιγής προελθών, ος κατά πάντα ευηρέστησεν τω πέμψαντι αυτόν.
+
 
+
XV<br>
 
+
1 Ἀσπάζονται ὑμᾶς Ἐφέσιοι ἀπὸ Σμύρνης, ὅθεν και γράφω ὑμῖν, παρόντες εἰς δόξαν θεοῦ, ὥσπερ καὶ ὑμεῖς οἳ κατὰ πάντα με ἀνέπαυσαν ἅμα Πολυκάρπῳ, ἐπισκόπῳ Σμυρναίων. καὶ αἱ λοιπαὶ δὲ ἐκκλησίαι ἐν τιμῇ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀσπάζονται ὑμᾶς. ἔρρωσθε ἐν ὁμονοίᾳ θεοῦ, κεκτημένοι ἀδιάκριτον πνεῦμα, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός.
'''IX (9)'''
 
 
 
1. Ει ουν οι εν παλαιοίς πράγμασιν αναστραφέντες εις καινότητα ελπίδος ήλθον, μηκέτι σαββατίζοντες, αλλά κατά κυριακήν ζώντες, εν ή και η ζωή ημών ανέτειλεν δι’ αυτού και του θανάτου αυτού, ον τινες αρνούνται, δι’ ου μυστηρίου ελάβομεν το πιστεύειν, και δια τούτο υπομένομεν, ίνα ευρεθώμεν μαθηταί Ιησού Χριστού του μόνου διδασκάλου ημών· 2. πως ημείς δυνησόμεθα δήσαι χωρίς αυτού, ου και οι προφήται μαθηταί όντες τω πνεύματι ως διδάσκαλον αυτόν προσεδόκων; και δια τούτο, ον δικαίως ανέμενον, παρών ήγειρεν αυτούς εκ νεκρών.
 
 
 
 
 
'''X (10)'''
 
 
 
1. Μη ουν αναισθητώμεν της χρηστότητος αυτού. εάν γαρ ημάς μιμήσηται καθά πράσσομεν, ουκέτι εσμέν. δια τούτο, μαθηταί αυτού γενόμενοι, μάθωμεν κατά Χριστιανισμόν ζήν. ος γαρ άλλω ονόματι καλείται πλέον τούτου, ουκ έστιν του θεού. 2. υπέρθεσθε ουν την κακήν ζύμην, την παλαιωθείσαν και ενοξίσασαν, και μεταβάλεσθε εις νέαν ζύμην, ό εστιν Ιησούς Χριστός. αλίσθητε εν αυτώ, ίνα μη διαφθαρή τις εν υμίν, επεί από της της οσμής ελεγχθήσεσθε. 3. άτοπόν εστιν, Ιησούν Χριστόν λαλείν και ιουδαίζειν. ο γαρ χριστιανισμός ουκ εις Χριστιανισμόν, ω πάσα γλώσσα πιστεύσασα εις θεόν συνήχθη.
 
 
 
 
 
'''XI (11)'''
 
 
 
1. Ταύτα δε, αγαπητοί μου, ουκ επεί έγνων τινάς εξ υμών ούτως έχοντας, αλλ’ ως μικρότερος υμών άγκιστρα της κενοδοξίας, αλλά πεπληροφορήσθαι εν τη γεννήσει και τω πάθει και τη αναστάσει τη γενομένη εν καιρώ της ηγεμονίας Ποντίου Πιλάτου· πραχθέντα αληθώς και βεβαίως υπό Ιησού Χριστού, της ελπίδος ημών, ης εκτραπήναι μηδενί υμών γένοιτο.
 
 
 
 
 
'''XII (12)'''
 
 
 
1. Οναίμην υμών κατά πάντα, εάνπερ άξιος ω. ει γαρ και δέδεμαι, προς ένα των λελυμένων υμών ουκ ειμί. οίδα ότι ου φυσιούσθε· Ιησούν γαρ Χριστόν έχετε εν εαυτοίς· και μάλλον, όταν επαινώ υμάς, οίδα, ότι εντρέπεσθε, ως γέγραπται, ότι ο δίκαιος εαυτού κατήγορος.
 
 
 
 
 
'''XIII (13)'''
 
 
 
1. Σπουδάζετε ουν βεβαιωθήναι εν τοις δόγμασιν του κυρίου και των αποστόλων, ίνα πάντα, όσα ποιείτε, κατευοδωθή σαρκί και πνεύματι, εν αρχή και εν τέλει, μετά του αξιοπρεπεστάτου επισκόπου υμών και αξιοπλόκου πνευματικού στεφάνου του πρεσβυτερίου υμών και των κατά θεόν διακόνων. 2. υποτάγητε τω επισκόπω και αλλήλοις, ως Ιησούς Χριστός τω πατρί και οι απόστολοι τω Χριστώ και τω πατρί ίνα ένωσις ή σαρκική τε και πνευματική.
 
 
 
 
 
'''XIV (14)'''
 
 
 
1. Ειδώς, ότι θεού γέμετε, συντόμως παρεκέλευσα υμάς. μνημονεύετέ μου εν ταις προσευχαίς υμών, ίνα θεού επιτύχω, και της εν Συρία εκκλησίας, όθεν ουκ άξιός ειμι καλείσθαι· επιδέομαι γαρ της ηνωμένης υμών εν θεώ προσευχής και αγάπης, εις το αξιωθήναι την εν Συρία εκκλησίαν δια της εκκλησίας υμών δροσισθήναι.
 
  
 +
==Υποσημειώσεις==
 +
<div style="font-size: 85%"><references/></div>
  
'''XV (15)'''
+
==Βιβλιογραφία==
 +
*Κοντογόνης Κωνσταντίνος, ''Φιλολογική και κριτική ιστορία των αγίων της Εκκλησίας Πατέρων, και των συγγραμμάτων αυτών'', τόμ. Α', εν Αθήναις 1851, σελ. 89-116
 +
*Νικολαΐδης Ι. Νίκος, ''Αποστολικοί Πατέρες, Γραμματολογική και Θεολογική προσέγγιση'', Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 175-292
 +
*Παν. Κ. Χρήστου, "Ιγνάτιος", ''[[Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια]]'', τόμ. 06, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1965, στ. 705-715
 +
*Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός, 'Πατρολογία', τόμ. Α', έκδ. 4η, Αθήνα 2000, σελ. 173-180
  
1. Ασπάζονται υμάς Εφέσιοι από Σμύρνης, όθεν και γράφω υμίν, παρόντες εις δόξαν θεού, ώσπερ και υμείς οί κατά πάντα με ανέπαυσαν άμα Πολυκάρπω, επισκόπω Σμυρναίων. και αι λοιπαί δε εκκλησίαι εν τιμή Ιησού Χριστού ασπάσονται υμάς. έρρωσθε εν ομονοία θεού, κεκτημένοι αδιάκριτον πνεύμα, ος εστιν Ιησούς Χριστός.
 
  
 +
{{Επιστολές Αγίου Ιγνατίου}}
 
[[Κατηγορία:Πατερικά Κείμενα]]
 
[[Κατηγορία:Πατερικά Κείμενα]]
 +
[[Κατηγορία:Επιστολές|Ι]]

Τελευταία αναθεώρηση της 09:07, 16 Οκτωβρίου 2008

Η προς Μαγνησιείς είναι μία από τις επτά γνήσιες επιστολές του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου (+107/117 μ.Χ.[1]).

Στην επιστολή αυτή, είναι εμφανής ο ρόλος του Επισκόπου, ως κέντρο της ενότητας της Εκκλησίας, στον οποίο πρέπει να υακούουν τα μέλη της τοπικής Εκκλησίας, για να ζουν κατά Ιησούν Χριστόν. Στην επιστολή γίνεται εμφανής ο ρόλος του Επισκόπου, καθημένου εις τόπονκαι τύπον Θεού κατά τη Θεία Ευχαριστία, περιστοιχιζόμενος από το Πρεσβυτέριο. Και ξεκάθαρα κατονομάζεται το Χριστιανικό θυσιαστήριο, όπου προσφέρεται η αναίμακτη θυσία των Χριστιανών, δια του Χριστιανικού ιερατείου.

Κείμενο

Ἰγνάτιος, ὁ καὶ Θεοφόρος, τῇ εὐλογημένῃ ἐν χάριτι θεοῦ πατρὸς ἐν Χριστῷ· Ἰησοῦ τῷ· σωτῆρι ἡμῶν, ἐν ᾧ ἀσπάζομαι τὴν ἐκκλησίαν τὴν οὖσαν ἐν Μαγνησίᾳ τῇ πρὸς Μαιὰνδρῳ καὶ εὒχομαι ἐν θεῷ· πατρὶ καὶ ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ· πλεῖστα χαίρειν.

I
1 Γνοὺς ὑμῶν τὸ πολυεύτακτον τῆς κατὰ θεὸν ἀγάπης, ἀγαλλιώμενος προειλόμην ἐν πίστει Ἰησοῦ Χριστοῦ προσλαλῆσαι ὑμῖν. 2 καταξιωθεὶς γὰρ ὀνόματος θεοπρεπεστάτου, ἐν οἷς περιφέρω δεσμοῖς ᾄδω τὰς ἐκκλησίας, ἐν αἷς ἕνωσιν εὔχομαι σαρκὸς καὶ πνεύματος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ διὰ παντὸς ἡμῶν ζῆν, πίστεώς τε καὶ ἀγάπης, ἧς οὐδὲν προκέκριται, τὸ δὲ κυριώτερον Ἰησοῦ καὶ πατρός· ἐν ᾧ ὑπομένοντες τὴν πᾶσαν ἐπήρειαν τοῦ ἄρχοντος τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ διαφυγόντες θεοῦ τευξόμεθα.

II
1 Ἐπεὶ οὖν ἠξιώθην ἰδεῖν ὑμᾶς διὰ Δαμᾶ τοῦ ἀξιοθέου ὑμῶν ἐπισκόπου καὶ πρεσβυτέρων ἀξίων Βάσσου καὶ Ἀπολλωνίου καὶ τοῦ συνδούλου μου διακόνου Ζωτίωνος, οὗ ἐγὼ ὀναίμην, ὅτι ὑποτάσσεται τῷ· ἐπισκόπῳ ὡς χάριτι θεοῦ καὶ τῷ· πρεσβυτερίῳ ὡς νόμῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

III
1 Καὶ ὑμῖν δὲ πρέπει μὴ συγχρᾶσθαι τῇ ἡλικίᾳ τοῦ ἐπισκόπου, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν θεοῦ πατρὸς πᾶσαν ἐντροπὴν αὐτῷ· ἀπονέμειν, καθὼς ἔγνων καὶ τοὺς ἁγίους πρεσβυτέρους οὐ προσειληφότας τὴν φαινομένην νεωτερικὴν τάξιν, ἀλλ ̓ ὡς φρονίμους1 ἐν θεῷ· συγχωροῦντας αὐτῷ·, οὐκ αὐτῷ· δέ, ἀλλὰ τῷ· πατρὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῷ· πάντων ἐπισκόπῳ. 2 εἰς τιμὴν οὖν ἐκείνου τοῦ θελήσαντος ἡμᾶς2 πρέπον ἐστὶν ἐπακούειν κατὰ μηδεμίαν ὑπόκρισιν· ἐπεὶ οὐχ ὅτι τὸν ἐπίσκοπον τοῦτον τὸν βλεπόμενον πλανᾷ· τις, ἀλλὰ τὸν ἀόρατον παραλογίζεται. τὸ δὲ τοιοῦτον οὐ πρὸς σάρκα ὁ λόγος, ἀλλὰ πρὸς θεὸν τὸν τὰ κρύφια εἰδότα.

IV
1 Πρέπον οὖν ἐστιν μὴ μόνον καλεῖσθαι Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ εἶναι· ὥσπερ καί τινες ἐπίσκοπον μὲν καλοῦσιν, χωρὶς δὲ αὐτοῦ πάντα πράσσουσιν. οἱ τοιοῦτοι δὲ οὐκ εὐσυνείδητοί μοι εἶναι φαίνονται διὰ τὸ μὴ βεβαίως κατ ̓ ἐντολὴν συναθροίζεσθαι.

V
1 Ἐπεὶ οὖν τέλος τὰ πράγματα ἔχει καὶ πρόκειται τὰ δύο ὁμοῦ, ὅ τε θάνατος καὶ ἡ ζωή, καὶ ἕκαστος εἰς τὸν ἴδιον τόπον μέλλει χωρεῖν· 2 ὥσπερ γάρ ἐστιν νομίσματα δύο, ὃ μὲν θεοῦ, ὃ δὲ κόσμου, καὶ ἕκαστον αὐτῶν ἴδιον χαρακτῆρα ἐπικείμενον ἔχει, οἱ ἄπιστοι τοῦ κόσμου τούτου, οἱ δὲ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ χαρακτῆρα θεοῦ πατρὸς διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι ̓ οὗ ἐὰν μὴ αὐθαιρέτως ἔχωμεν τὸ ἀποθανεῖν εἰς τὸ αὐτοῦ πάθος, τὸ ζῆν αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν.

VI
1 Ἐπεῖ οὖν ἐν τοῖς προγεγραμμένοις προσώποις τὸ πᾶν πλῆθος ἐθεώρησα ἐν πίστει καὶ ἠγάπησα, παραινῶ, ἐν ὁμονοίᾳ θεοῦ σπουδάζετε πάντα πράσσειν, προκαθημένου τοῦ ἐπισκόπου εἰς τόπον1 θεοῦ καὶ τῶν πρεσβυτέρων εἰς τόπον συνεδρίου τῶν ἀποστόλων, καὶ τῶν διακόνων τῶν ἐμοὶ γλυκυτάτων πεπιστευμένων διακονίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὃς πρὸ αἰώνων παρὰ πατρὶ ἦν καὶ ἐν τέλει ἐφάνη·. 2 πάντες οὖν ὁμοήθειαν θεοῦ λαβόντες ἐντρέπεσθε ἀλλήλους καὶ μηδεὶς κατὰ σάρκα βλεπέτω τὸν πλησίον, ἀλλ ̓ ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ· ἀλλήλους διὰ παντὸς ἀγαπᾶτε. μηδὲν ἔστω ἐν ὑμῖν, ὃ δυνήσεται ὑμᾶς μερίσαι ἀλλ ̓ ἑνώθητε τῷ· ἐπισκόπῳ καὶ τοῖς προκαθημένοις εἰς τύπον καὶ διδαχὴν ἀφθαρσίας.

VII
1 Ὥσπερ οὖν ὁ κύριος ἄνευ τοῦ πατρὸς οὐδὲν ἐποίησεν, ἡνωμένος ὤν, οὔτε δι ̓ ἑαυτοῦ οὔτε διὰ τῶν ἀποστόλων· οὕτως μηδὲ ὑμεῖς ἄνευ τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῶν πρεσβυτέρων μηδὲν πράσσετε· μηδὲ πειράσητε εὔλογόν τι φαίνεσθαι ἰδίᾳ ὑμῖν, ἀλλ ̓ ἐπὶ τὸ αὐτὸ μία προσευχή, μία δέησις, εἷς νοῦς, μία ἐλπὶς ἐν ἀγάπῃ, ἐν τῇ χαρᾷ· τῇ ἀμώμῳ, ὅ ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός, οὗ ἄμεινον οὐδέν ἐστιν. 2 πάντες ὡς εἰς ἕνα ναὸν συντρέχετε θεοῦ, ὡς ἐπὶ ἓν θυσιαστήριον, ἐπὶ ἕνα Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ἀφ ̓ ἑνὸς πατρὸς προελθόντα καὶ εἰς ἕνα ὄντα καὶ χωρήσαντα.

VIII
1 Μὴ πλανᾶσθε ταῖς ἑτεροδοξίαις μηδὲ μυθεύμασιν τοῖς παλαιοῖς ἀνωφελέσιν οὖσιν. εἰ γὰρ μέχρι νῦν κατὰ Ἰουδαϊσμὸν ζῶμεν, ὁμολογοῦμεν χάριν μὴ εἰληφέναι. 2 οἱ γὰρ θειότατοι προφῆται κατὰ Χριστὸν Ἰησοῦν ἔζησαν. διὰ τοῦτο καὶ ἐδιώχθησαν, ἐνπνεόμενοι ὑπὸ τῆς χάριτος αὐτοῦ, εἰς τὸ πληροφορηθῆναι τοὺς ἀπειθοῦντας, ὅτι εἷς θεός ἐστιν, ὁ φανερώσας ἑαυτὸν διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ὅς ἐστιν αὐτοῦ λόγος ἀπὸ σιγῆς προελθών,1 ὃς κατὰ πάντα εὐηρέστησεν τῷ· πέμψαντι αὐτόν.

IX
1 Εἰ οὖν οἱ ἐν παλαιοῖς πράγμασιν ἀναστραφέντες εἰς καινότητα ἐλπίδος ἦλθον, μηκέτι σαββατίζοντες, ἀλλὰ κατὰ κυριακὴν ζῶντες, ἐν ᾗ καὶ ἡ ζωὴ ἡμῶν ἀνέτειλεν δι ̓ αὐτοῦ καὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ὅν τινες2 ἀρνοῦνται, δι ̓ οὗ μυστηρίου ἐλάβομεν τὸ πιστεύειν, καὶ διὰ τοῦτο ὑπομένομεν, ἵνα εὑρεθῶμεν μαθηταὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ μόνου διδασκάλου ἡμῶν· 2 * πῶς ἡμεῖς δυνησόμεθα ζῆσαι χωρὶς αὐτοῦ, οὗ καὶ οἱ προφῆται μαθηταὶ ὄντες τῷ· πνεύματι ὡς διδάσκαλον αὐτὸν προσεδόκων; καὶ διὰ τοῦτο, ὃν δικαίως ἀνέμενον, παρὼν ἤγειρεν αὐτοὺς ἐκ νεκρῶν.

X
1 Μὴ οὖν ἀναισθητῶμεν τῆς χρηστότητος αὐτοῦ. ἐὰν γὰρ ἡμᾶς μιμήσηται καθὰ πράσσομεν, οὐκέτι ἐσμέν. διὰ τοῦτο, μαθηταὶ αὐτοῦ γενόμενοι, μάθωμεν κατὰ Χριστιανισμὸν ζῆν. ὃς γὰρ ἄλλῳ ὀνόματι καλεῖται πλέον τούτου, οὐκ ἔστιν τοῦ θεοῦ. 2 * ὑπέρθεσθε οὖν τὴν κακὴν ζύμην, τὴν παλαιωθεῖσαν καὶ ἐνοξίσασαν, καὶ μεταβάλεσθε εἰς νέαν ζύμην, ὅ ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός. ἁλίσθητε ἐν αὐτῷ·, ἵνα μὴ διαφθαρῇ τις ἐν ὑμῖν, ἐπεὶ ἀπὸ τῆς ὀσμῆς ἐλεγχθήσεσθε. 3 ἄτοπόν ἐστιν, Ἰησοῦν Χριστὸν λαλεῖν καὶ ἰουδαΐζειν. ὁ γὰρ Χριστιανισμὸς οὐκ εἰς Ἰουδαϊσμὸν ἐπίστευσεν, ἀλλ ̓ Ἰουδαϊσμὸς εἰς Χριστιανισμόν, ᾧ1 πᾶσα γλῶσσα πιστεύσασα εἰς θεὸν συνήχθη·.

XI
1 Ταῦτα δέ, ἀγαπητοί μου, οὐκ ἐπεὶ ἔγνων τινὰς ἐξ ὑμῶν οὕτως ἔχοντας, ἀλλ ̓ ὡς μικρότερος ὑμῶν θέλω προφυλάσσεσθαι ὑμᾶς, μὴ ἐμπεσεῖν εἰς τὰ ἄγκιστρα τῆς κενοδοξίας, ἀλλὰ πεπληροφορῆσθαι ἐν τῇ γεννήσει καὶ τῷ· πάθει καὶ τῇ ἀναστάσει τῇ γενομένῃ ἐν καιρῷ· τῆς ἡγεμονίας Ποντίου Πιλάτου· πραχθέντα ἀληθῶς καὶ βεβαίως ὑπὸ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς ἐλπίδος ἡμῶν, ἧς ἐκτραπῆναι μηδενὶ ὑμῶν γένοιτο.

XII
1 Ὀναίμην ὑμῶν κατὰ πάντα, ἐάνπερ ἄξιος ὦ. εἰ γὰρ καὶ δέδεμαι, πρὸς ἕνα τῶν λελυμένων ὑμῶν οὐκ εἰμί. οἶδα ὅτι οὐ φυσιοῦσθε· Ἰησοῦν γὰρ Χριστὸν ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς· καὶ μᾶλλον, ὅταν ἐπαινῶ ὑμᾶς, οἶδα, ὅτι ἐντρέπεσθε, ὡς γέγραπται, ὅτι ὀ δίκαιος ἑαυτοῦ κατήγορος.

XIII
1 Σπουδάζετε οὖν βεβαιωθῆναι ἐν τοῖς δόγμασιν τοῦ κυρίου καὶ τῶν ἀποστόλων, ἵνα πάντα, ὅσα ποιεῖτε, κατευοδωθῆτε σαρκὶ καὶ πνεύματι, πίστει καὶ ἀγάπῃ, ἐν υἱῷ· καὶ πατρὶ καὶ ἐν πνεύματι, ἐν ἀρχῇ καὶ ἐν τέλει, μετὰ τοῦ ἀξιοπρεπεστάτου ἐπισκόπου ὑμῶν καὶ ἀξιοπλόκου πνευματικοῦ στεφάνου τοῦ πρεσβυτερίου ὑμῶν καὶ τῶν κατὰ θεὸν διακόνων. 2 ὑποτάγητε τῷ· ἐπισκόπῳ καὶ ἀλλήλοις, ὡς Ἰησοῦς Χριστὸς τῷ· πατρὶ1 καὶ οἱ ἀπόστολοι τῷ· Χριστῷ· καὶ τῷ· πατρὶ2 ἵνα ἕνωσις ᾖ σαρκική τε καὶ πνευματική.

XIV
1 Εἰδώς, ὅτι θεοῦ γέμετε, συντόμως παρεκέλευσα3 ὑμᾶς. μνημονεύετέ μου ἐν ταῖς προσευχαῖς ὑμῶν, ἵνα θεοῦ ἐπιτύχω, καὶ τῆς ἐν Συρίᾳ ἐκκλησίας, ὅθεν οὐκ ἄξιός εἰμι καλεῖσθαι· ἐπιδέομαι γὰρ τῆς ἡνωμένης ὑμῶν ἐν θεῷ· προσευχῆς καὶ ἀγάπης, εἰς τὸ ἀξιωθῆναι τὴν ἐν Συρίᾳ ἐκκλησίαν διὰ τῆς ἐκκλησίας4 ὑμῶν δροσισθῆναι.

XV
1 Ἀσπάζονται ὑμᾶς Ἐφέσιοι ἀπὸ Σμύρνης, ὅθεν και γράφω ὑμῖν, παρόντες εἰς δόξαν θεοῦ, ὥσπερ καὶ ὑμεῖς οἳ κατὰ πάντα με ἀνέπαυσαν ἅμα Πολυκάρπῳ, ἐπισκόπῳ Σμυρναίων. καὶ αἱ λοιπαὶ δὲ ἐκκλησίαι ἐν τιμῇ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀσπάζονται ὑμᾶς. ἔρρωσθε ἐν ὁμονοίᾳ θεοῦ, κεκτημένοι ἀδιάκριτον πνεῦμα, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός.

Υποσημειώσεις

  1. Η κοίμηση του αγίου τοποθετείται στα 107/117 στο Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός, Πατρολογία, τόμ. Α', έκδ. 4η, Αθήνα 2000, σελ. 178, και στα 107/118 στο Νικολαΐδης Ι. Νίκος, Αποστολικοί Πατέρες, Γραμματολογική και Θεολογική προσέγγιση', Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 176.

Βιβλιογραφία

  • Κοντογόνης Κωνσταντίνος, Φιλολογική και κριτική ιστορία των αγίων της Εκκλησίας Πατέρων, και των συγγραμμάτων αυτών, τόμ. Α', εν Αθήναις 1851, σελ. 89-116
  • Νικολαΐδης Ι. Νίκος, Αποστολικοί Πατέρες, Γραμματολογική και Θεολογική προσέγγιση, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 175-292
  • Παν. Κ. Χρήστου, "Ιγνάτιος", Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 06, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1965, στ. 705-715
  • Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός, 'Πατρολογία', τόμ. Α', έκδ. 4η, Αθήνα 2000, σελ. 173-180